De vierde editie van Buik Magazine is verschenen. Perfect leesvoer voor lange zomerdagen, daarom zetten we graag onze favoriete verhalen voor je op een rij.
In dit verhaal interviewen we Nick Toet. Hij groeide op als zoon van een Scheveningse visboer en leerde koken in de keuken van zijn moeder, waar vers en smaak centraal stonden. Wat begon met meekijken en haring schoonmaken, groeide uit tot een carrière als kok en maker van het populaire YouTube-kanaal EtenmetNick. We spraken hem over zijn liefde voor eten, zijn culinaire reizen en waarom koken voor hem vooral draait om thuiskomen
Hieronder delen we dit interview met jullie, dat eigenlijk bedoeld is om van papier te lezen. Dus het is langer dan je van de Buik op onze site gewend bent, maar laat dat je niet afschrikken. Nog leuker is om een prachtig papieren magazine te bestellen of word gewoon lid van Club de Buik en krijg de Buik Magazine twee keer per jaar als eerste in de bus.
Eten is thuiskomen
Hij groeide op als zoon van een Scheveningse visboer, leerde koken in de keuken van zijn moeder en bouwde stap voor stap een van de populairste kookkanalen van Nederland. Maar vraag Nick Toet wat eten voor hem betekent en hij praat niet over views of volgers. Hij praat over vis op de afslag, Mexicaanse markten en waarom koken de mooiste manier is om van iemand te houden.
Hij zit in de auto, net over de grens bij Nijmegen, op weg terug uit Duitsland waar hij beeldmateriaal heeft geschoten voor – hij twijfelt even, lacht dan – “dat mag ik je binnenkort vertellen.” Zijn zoontje van anderhalf haalt hij straks van de opvang. Vanavond maakt hij bloemkoolcurry. Nick Toet – Hagenees, kok, YouTuber, tv-presentator, kookboekenschrijver en inmiddels vader – rijdt en praat, en tussen de woorden door tekent zich een portret af van iemand voor wie eten nooit een bijzaak was. Het zit in zijn handen, in zijn geheugen, in zijn lijf. Letterlijk ook. Op zijn linkerhand staan een ui, een garde, een pan en een mes getatoeëerd; op zijn linker- en rechterpols staan een peper- en zoutstel.
De visafslag en de koude chocomel
Hoewel Nick opgroeide in het Haagse Laakkwartier, begint het verhaal in Scheveningen. Zijn ouders begonnen als ambulante visverkopers – met een aanhanger en een parasol langs de deuren – en bouwden dat uit tot een echte viswinkel. Als kleine jongen mocht hij mee naar de visafslag. “Dat betekende: vroeg op. Dan stond ik tussen de Scheveningse vissers die schreeuwden en grappen maakten, terwijl ik bij de koffietent een koude chocomel dronk en een broodje bal at. Dat zijn core memories. Die vergeet je nooit meer.”
Thuis stond zijn moeder altijd in de keuken. "Ik keek mee, mocht proeven en helpen snijden. Daar is mijn liefde voor koken ontstaan." Jarenlang maakte hij ook haring schoon, zo veel dat hij het nog steeds met zijn ogen dicht kan. Hij lacht even hardop: ”Maar als ik nu een visboer haring zie schoonmaken, ervaar ik een trauma!” De liefde voor verse vis, verse ingrediënten en weten waar iets vandaan komt, die bleef echter.
Toch was eten voor Nick ook wel een soort comfort, vertelt hij. “Als ik uit school kwam en trek had, pakte ik gewoon wat. Er zat niet echt een rem op.” Hij zegt het lachend, maar hij herkent het nog steeds. “Als ik een kutdag heb gehad, of mezelf gewoon even wil verwennen, ga ik stoofvlees maken. Gewoon lekker uren laten sudderen, je hele huis ruikt lekker. Daar word ik rustig van.”
Koken met gevoel
Op de koksschool leerde Nick de techniek. Toch liep zijn carrière eerst een andere kant op. Aan het Grafisch Lyceum in Rotterdam leerde hij filmen en monteren, waarna hij tien jaar bij Dumpert werkte als cameraman en editor. Daar stond hij mede aan de basis van formats als Dumpert Reeten en presenteerde hij Dumpert Eten. Pas in 2019 begon hij zijn eigen YouTube-kanaal EtenmetNick, aanvankelijk zonder groot plan erachter, inmiddels met ruim 207.000 abonnees. Gewoon omdat hij vond dat het anders kon. “Veel Nederlandse kookprogramma’s waren me te strak, te clean”, zegt hij. “Alsof alles perfect moest. Terwijl koken voor mij juist draait om plezier, nieuwsgierigheid en gevoel. Om eten waar je echt zin in krijgt.”
Inspiratie haalt hij overal vandaan. Uit restaurants, reizen, YouTube, Instagram, markten in het buitenland of gewoon iets wat hij ergens proeft en thuis opnieuw probeert. “Net als iedereen word ik geïnspireerd door dingen die ik zie en meemaak.” Maar uiteindelijk moet het wel door zijn eigen filter heen. Past het bij hem? Word je er blij van? Wil je nog een hap? En misschien nog belangrijker: wil je het voor iemand anders maken?
De meest onderschatte keuken ter wereld
Als het gesprek op reizen komt, is Nick meteen ergens anders. Canada noemt hij – “daar heb ik fantastische zalm gegeten!” – maar de reis die hem echt heeft gevormd als kok, die speelt zich af in Mexico. “Ik vind de Mexicaanse keuken de meest ondergewaardeerde keuken in Nederland. Wat wij hier Mexicaans noemen, is eigenlijk Tex-Mex. Dat is een beetje wat Chinese restaurants in Nederland zijn voor de Chinese keuken: het heeft eigenlijk niks met het origineel te maken."
In Mexico zag hij dingen die hij normaal alleen in documentaires had gezien. Op de markt kocht hij zaadjes, kant-en-klare pasta's, ingrediënten die hij, met de nodige zenuwen, door de douane mee naar huis nam. Hij dronk horchata, een romige rijstdrank met kaneel die hij omschrijft als een openbaring, en at zich een weg door marktkraampjes. Maar het gerecht dat hem het meest is bijgebleven, was cochinita pibil: stoofvlees van varkensschouder, traditioneel onder de grond gegaard in een put. "Je krijgt die aardse, bijna gerookte smaak erin. En ze gebruiken Mexicaanse chocolade voor de diepte, zoet, aards, hartig tegelijk. Je hele smaakpalet wordt bediend."
Hij maakt het nu na gewoon in de stoompan, zonder gaten te graven in zijn tuin, in Voorburg. Maar de essentie probeert hij te bewaren. Dat is wat reizen hem heeft geleerd: niet kopiëren, maar begrijpen. En dan je eigen ding doen. Voor wie de Mexicaanse keuken dichter bij huis wil ontdekken, heeft hij nog een tip: Queru Cantina Mexicana in de Prinsestraat in Den Haag. “Zo'n zaak die je ook zo in Mexico zou hebben. Echt authentiek, al betaal je hier vier euro voor een taco in plaats van één.” Maar goede dingen mogen wat kosten, vindt hij.
Smaakorgasmes
Den Haag is zijn stad, en hij kent de plekken. Portfolio, inmiddels verhuisd naar de Dunne Bierkade, noemt hij als een van de mooiste eetmomenten die hij ooit heeft gehad. “Ik drink geen alcohol, dus ik had het alcoholvrije arrangement. Ze hadden een soort rozenbottels-maïs drankje bij kreeft en maïs, gefermenteerd door de sommelier zelf. Blijft me altijd bij!”
Voor een stevige lunch of vroeg diner tipt hij Daydream Deli, ook in Den Haag: brisket, pastrami, een vrolijke gevel. “Als je haast hebt, moet je er niet heen. Maar als je de tijd hebt, zeker doen.” En vis? Dan is hij eerlijk. Als zoon van een visboer wijst hij met enige pijn in het hart naar Simonis in Scheveningen. “Ik zou liever een klein kraampje noemen”, geeft hij toe, “maar Simonis is gewoon goed. De kwaliteit van de visproducten is uitstekend.” Dichter bij huis, in Voorburg, zweert hij bij Grootveld bij het Julianaplein. En wie écht verse vis wil? “Dan moet je gewoon in de buurt van de afslag zijn.”
Rotterdam krijgt ook een plekje in zijn hart. Nick studeerde er aan het Grafisch Lyceum en kwam vaak bij Bird in de Hofbogen. “Sowieso een heel tof podium waar je ook nog eens geweldig kunt eten. Wat ik ook top vind, Bazar, dat grote restaurant aan de Witte de Withstraat. Midden-Oosterse en Noord-Afrikaanse gerechten, hoge plafonds, overal kleur, een lekkere sfeer. Echt top.”
En dan natuurlijk Xi'an in Den Haag, waar ook de fotoshoot is gedaan. Geen toeval. ”Ik had ooit trek in een goede noedelsoep en toen kwam ik Xi'an tegen, waar ze hun eigen noodles met de hand pullen, dan heb je me." Al rijdend vertelt Nick over de smaken uit de Sichuan-provincie, over de ‘niet normaal zo lekkere’ rou jia mo die hij daar at: een Chinese hamburger met stoofvlees op een broodje dat een beetje lijkt op een croissant gekruist met een wit bolletje. “Een smaakorgasme!”
Kind met smaak
Anderhalf jaar geleden werd Nick vader. Wat heeft dat veranderd? "Heel snel eten”, lacht hij. "Je weet nooit wanneer die kleine wakker wordt.” Hij maakt nog steeds alles zelf, potjes en pakjes komen er in huize Toet niet in. Zijn zoontje blijkt al vroeg een smaakmaker. “Tomaat en champignons, van nature vol umami, vond hij meteen heerlijk. Ik vond het te gek.” Nick is er trots op, maar geeft de eer ook eerlijk door: de looks heeft de kleine sowieso van zijn moeder, stelt hij. En dat ze al tijdens de zwangerschap divers aten, heeft er volgens hem toe bijgedragen. “Ik weet niet precies hoe dat biologisch werkt, maar als ik hem nu zo zie eten, denk ik: ja, dat heeft gewerkt.”
Het is laat in de middag tegen de tijd dat Nick Voorburg inrijdt. Thuis wacht de bloemkoolcurry. Eerst zijn zoontje ophalen.
Wat hij mensen mee wil geven, willen we hem op de valreep nog vragen. Hij denkt even na. “Er zijn heel veel mensen die eigenlijk al hebben opgegeven in de keuken. Terwijl je gewoon moet blijven proberen.” Koken hoeft niet perfect. Het hoeft niet technisch. Het moet goed voelen, voor jezelf én voor de mensen om je heen. "Doe het niet omdat het moet. Doe het omdat je het kan delen. Je kunt heel veel liefde doorgeven door liefde erin te stoppen.” En als je toch stress hebt in de keuken? “Goede voorbereiding, goede ingrediënten. Ga naar de biologische slager, haal een mooi stukje vlees. Ga naar de groenteboer. Muziekje aan, drankje erbij. Nodig je broer uit, of je beste vriendin. En gewoon plezier hebben. Dat is het belangrijkste."
