Ondertussen in Normandië: een overvloed aan fruit

Terug uit Normandië, waar ik bijna dagelijks de markt verkende voor net aan wal gebrachte vis en perziken zó sappig dat m'n ellenbogen er warempel nog van kleven. Waar ik collega-Buiker Frank zo maar tegen het lijf liep op een terras. Waar op het strand bij laag tij tientallen gezinnen met opgestroopte pijpen, schepjes en emmers in de hand, mosselen liepen te steken.

Ach ja, de avonden lang, de wijn en calva vloeit, de barbecue warm. Zucht... Je zou het bijna vergeten in deze op één-na-koudste-augustusmaand van de eeuw, maar we hadden al zo'n prachtig voorjaar en stukje zomer gehad. Ik denk echt dat er een onovertroffen nazomer voor ons in het verschiet ligt.
Maar dat het toch echt nog steeds volop zomer is, zie ik al weken terug in wat me allemaal van bomen, struiken en planten ten deel viel.

Boerenvrouw met Normandische boomgaard

Want deze stadsmens is in voorjaar, zomer en najaar ook gewoon een boerenvrouw die innig meeleeft met haar Normandische boomgaard en nieuwe aanplant. Die de IJsheiligen in de gaten houdt, die soms haar courgettes, sla en tomaten tot drie keer toe opnieuw moet planten vanwege hitte/kou/droogte/slagregens.
Als je als argeloze stadsbewoner nog weleens langs wipt bij Uit Je Eigen Stad, Rotterdamse Oogst of de Dakakker en je leest over al die chefs die met spullen uit hun eigen achtertuin in de weer zijn, dan denk je vast weleens: wat goed! En wat leuk! Dat kan ik natuurlijk ook doen, op mijn balkon of tuintje in de stad. Ja, moet je doen, want niks is zo heerlijk als wat wroeten in de aarde en een paar weken later je eigen sla, courgettes, rabarber, frambozen, aardbeien enzovoorts op je eigen bord te proeven. Dat vind ik elk jaar weer.
Tot zo ver de romantiek.
Er is namelijk ook een keerzijde, en wel die van het luxeprobleem. Toch heb ik de menselijke neiging om dat luxeprobleem elk jaar weer te vergeten danwel te bagatelliseren. Want ooooh, wat is het genieten als de eerste rabarber in april boven de grond komt, vervolgens de eerste aardbeien rood kleuren, de frambozen zich gewillig laten plukken van hun prikkende struiken en ja, ook die eerste kleine courgettes die je gewoon nog rauw kunt eten.

Courgette in duizend variaties

Maar wat niemand je erbij vertelt, is hoe het is om in die overvloed aan vers bijna te verzuipen. Ik zei al: luxeprobleem, maar toch. Weggooien kan ik echt niet – ik krijg het al moeilijk als ik al die Russische-boycot-doordraai-toestanden op tv zie. Laat staan als het uit m'n eigen tuin komt.
Dus om te beginnen verwen ik tijdens de vakantie in Normandië mijn huisgenoten en gasten met alles wat het land me biedt. En tegen de tijd dat die geen courgette in duizend variaties (van soep en courgette-carbonara tot en met chocolade-courgette-cake) meer kunnen zien, wordt het tijd om 'save it for a rainy day' te gaan toepassen. Komkommers en tomaten verdwijnen, zoals ik al eerder op De Buik schreef, in sauzen en potten. Mijn courgettes probeer ik piepklein te plukken (want als het een nachtje regent en ik ze een dag niet bekijk, zijn ze soms zo maar ineens een halve meter groot) en vervolgens vinden ze hun weg in de soep voor de winter.
De aardbeien, aalbessen en frambozen hebben wat minder neiging tot uitwassen, maar ook daar moet je alert blijven: voor je het weet hebben slakken, vogels en andere perceelgenoten het voorzien op je rode lekkers. Zo heb ik bijvoorbeeld pas één keer kersen uit eigen bomen gegeten: steeds zijn de vogels me voor. Maar goed, als ik ze te slim af ben: allemaal in de jam, die kersen dan, niet de vogels.
En dan heb je soms van die jaren dat de natuur het nodig vindt om me extra te bedelen met – pak 'm beet – een idiote superoogst aan pruimen. Tjeee, wat was ik een paar weken geleden blij met mijn boom vol zoete, sappige reines dorées! En wat zat de boom met reines claudes vol! Noemde ik al mijn boom vol mirabelles?

25 kilo pruimen en stress op vakantie

Enfin, zo'n 25 of meer kilo pruimen later sloeg de stress op vakantie gewoon toe.
Hoeveel jam, chutney, pruimentaart, -cake en -clafoutis kan een mens verstouwen? Maar ik kon er ook werkelijk niemand in mijn buurt gelukkig mee maken – iedereen daar heeft te maken met hetzelfde luxeprobleem en geeft elkaar bij gelegenheid gezellig zakken fruit uit eigen tuin en potjes jam. Dus heb ik me er toch maar manhaftig doorheen gewerkt, want ja: weggooien gaat dus niet hè.
Als ik in september weer naar Normandië ga, zijn de courgettes ongetwijfeld hier en daar een meter groot, maar zijn de pruimen godzijdank klaar. Tijd voor de tweede ronde frambozen, bramen, aardbeien – hoera, nog meer jam! En de apotheose van het seizoen vormt de appel- en perenoogst. Alles gaat mee naar Nederland, want niemand kan of wil daar onze appels persen en verwerken. Dus stouwen we een kreunende auto er vol mee. Met een bijkans doorgezakte achteras rijden we al jaren heeeeel rustig naar een adresje in de Betuwe (Mobipers) om alles te laten persen en pasteuriseren en terug te krijgen in van die mooie pakken met een kraantje.
Het lekkerste sap van de wereld natuurlijk. Ja, dan ben ik de stress van mijn luxeprobleem allang weer vergeten, hebben we kasten en vriezer vol staan en komt de romantiek van het landleven weer in volle hevigheid terug als we de souvenirs van de zomer aanbreken.

P.S. Op de dag van vertrek liep ik nog even een rondje door de tuin. Ik had net m'n laatste mirabelles tot compôte verwerkt. En ik zag dat de eerste kwetsen paars begonnen te kleuren. Ik heb maar net gedaan of ik het niet zag.