Niet films kíjken maar ze próeven in BIRD

BIRD programmeerde in het voorbije jaar 'Cinema Culinair', een reeks avonden waarop je in de club naar een film keek en tegelijkertijd de maaltijd geserveerd kreeg die ook op het witte doek werd genuttigd. Tijdens het IFFR is het opnieuw cinema waardoor chef DJ Wooldrik zich laat inspireren. Hij bereidt vanaf woensdag dagelijks een smakelijk en betaalbaar bord eten (15 à 18 euro) dat ware cinefielen direct aan een film moeten kunnen relateren.

Op tafel komen onder meer de confit de canard uit La Grande Bouffe, uhka ofwel de Russische vissoep uit The Fish fall in Love van Ali Raffi uit 2006, de gevulde noedelsoep uit Tampopo, en de gnocchi met ossobucco uit Io sono l'amore uit 2009. Ook zijn er enkele dagschotels die teruggrijpen naar DJ's eigen filmverleden. De nera della seppia, polenta met inktvis in zijn eigen inkt, kookte hij al op de set voor de Siciliaanse dorpelingen die een rol hadden in Nero su Bianco, een korte film die DJ met Maher al Sabbagh (inmiddels ook kok in Maastricht) in 2003 maakte.

Een trailer van gerechten

De Buik kreeg vorig weekeinde, om in filmtermen te blijven, alvast een trailer van een aantal van bovengenoemde gerechten opgediend. We hesen bij die gelegenheid de vlag voor de Tampopo-bouillon verrijkt met bosui, gepocheerd ei, geroosterde bloemkool en boleten. De boterzacht, in een extract van ansjovis gegaarde, Italiaanse kalfsschenkel uit de kantinescène in Io sono l'amore kreeg van ons eveneens een eigen Tiger Award. 

De eervolle vermelding ging ex aequo naar het pannekoekje met wuivende bonito-flakes (ook uit Tampopo) en de uhka met aardappel, zalm en wijting. Bij de inktvis past natuurlijk een waarschuwing: hij is heerlijk maar de gitzwarte tong die je eraan overhoudt, kan een versierpoging al meteen in de knop breken, om over de kans op tongzoenen verder maar te zwijgen.

Het ideale krachtvoer om een praatfilm uit te zitten

Voor de confit de canard keren we gedurende het IFFR nog zeker een keer naar BIRD terug. Om een ultralange Bulgaarse praatfilm uit te kunnen zitten, is zo'n Franse bonenstoof toch het ideale krachtvoer, dachten wij zo. En los daarvan: je moet in Rotterdam elke mogelijkheid aangrijpen om confit te kunnen eten, want hij verschijnt zelden of nooit op de restaurantmenu's. 

Het zou trouwens zomaar kunnen dat IFFR-bezoekers na hun confit de canard helemaal niet meer aan een Bulgaarse praatfilm willen beginnen. BIRD is ook een van de beste muziekpodia en danszalen van de stad, dus voor je het weet ga je los op de beats in plaats van de (korte) wandeling naar de bioscoopzalen op het Schouwburgplein terug te maken.