Indisch eten zonder wajangpoppen kan bij Blauw

Soms overvalt het je gewoon: onbedaarlijke trek in een Indonesische rijsttafel. En dan niet zo'n lauwwarme plastic bak van de afhaal Chinees, maar écht Indisch. Even overleg met het gezelschap waarin ik verkeerde en dat ook wel te porren was voor een 'blauwe hap'. Even googelen en warempel, daar komt iets nieuws voorbij: Blauw, in het Scheepvaartkwartier nota bene!

Restaurant Blauw is ondertussen failliet.

Want er was meteen de vraag: waar kun je deze dagen in Rotterdam 'blauw' eten? Dewi Sri: das war einmal; Indonesia: mwah; Lulu: leuk maar niet echt Indisch. Op naar Blauw dus, de naam zegt het al. Verwacht je wajangpoppen, batikkleden en gamelanmuziek? Allesbehalve dat: van buitenaf zag het er al strak en toch gezellig uit: kaarsen, rode muur, enorme fotowand van een Indische familie, blankhouten tafels, die bij binnenkomst ingebouwde rechauds blijken te hebben. Kortom, aangenaam verrast.

Maar waarom Blauw? Best een gekke naam voor een restaurant waar die kleur verder nergens is terug te vinden? Wat denk je? Het is een verwijzing naar 'blauwe', de vroegere geuzennaam (of scheldwoord) voor Indische Nederlanders. Dat is althans wat de (Indonesische) bediening ons – lachend – vertelde. Ook dat het restaurant in Rotterdam (er zijn ook vestigingen in Amsterdam, Den Haag en Utrecht) tot stand is gekomen via crowdfunding. Niet minder dan 140 particulieren hebben een groot deel van het startkapitaal bijeen gebracht. De eigenaar van Blauw Rotterdam, Stefan Vreugdehil, is een Nederlander, de bediening en koks allemaal van Indonesische afkomst.

We kwamen voor de rijsttafel 

En toen? Wat staat er op de kaart? Eerst maar eens drankjes besteld, waarbij een grote bak kroepoek met drie soorten verse sambal werd geserveerd. Toen die leeg was, werd hij meteen opnieuw gevuld. We kwamen voor een rijsttafel en die hebben we dus ook genomen. Keuze uit vlees, vis of vega of een combinatie van die drie. Maar de kaart zag er verder ook heel aanlokkelijk uit: van koekjes van koningskrab, allerlei ikan (vis), oedoeng (garnaal), daging(rundvlees) en ayam (kip) gerechten tot interessante toetjes met bananentaart, Indonesische chocoladetaart en een mango-kokosdessert.
Wat kwam er op tafel? Eerst een amuse: een grote garnaal in krokant jasje op een bedje van wat pittig aangemaakte groente. Erg lekker. En toen kwam er een optocht van kleine bakjes die op en om die handig ingebouwde rechauds werden gedrapeerd. Bijzonder was vooral de saté kambing (geroosterd geitenvlees met pittige sojasaus), maar dat gold zeker ook voor de opor daging (gesmoord rundvlees in zoete saus met garnalenpasta) en de ikan Bali (pikante pangasiusfilet).
Hoe smaakte het? Heerlijk dus en goed op smaak, zonder blaren op de tong te branden. En vooral ook heel vers en puur (rotwoord!). Porties waren klein maar fijn en laten ruimte voor vooraf en toet. Prijzen waren minder klein: de verschillende rijsttafels waren tussen € 26 en € 31 en een Bintang (Indonesisch bier) doet € 4,95. Kraanwater is overvloedig en gratis op tafel. En ze hebben een uitgebreide wijnkaart.

Bediening fris, fruitig, aardig, deskundig

Nog iets aan te merken? De akoestiek is er slecht. We hadden alleen maar een tafel met zes personen in onze buurt zitten, maar we hadden behoorlijk moeite om ons met ons vieren verstaanbaar te maken. En als er dan ook nog koffie wordt gemalen... Man man man! Qua bediening: fris en fruitig meisje en aardige, deskundige ober, maar ook één wel heel 'uitgestreken' (lees: chagrijnige) ober, die zich gelukkig maar een keer aan onze tafel heeft vertoond. De rest van het personeel was attent en hartelijk.
Gaan we er nog eens heen? Zeker, en dan ga ik van alles à la carte proeven. Ik ben benieuwd.