We hebben een momentum. Rotterdam is hot-hot-hot

Amper twee maanden is De Buik van Rotterdam online en nu al staat Rotterdam op 8 in de lijst Top 10 Cities van Rough Guides, op 10 in de lijst 52 Places to Go in 2014 van The New York Times en zat Madonna op een doordeweekse avond te eten bij Ono op de Wilhelminapier. Het kan soms snel gaan.

Maar wat hééft het lang geduurd. In 2001 was Rotterdam (samen met het Portugese Porto) Culturele Hoofdstad van Europa. Daar waren jaren van noeste arbeid aan voorafgegaan. Eerder, in 1990, was de viering van het 650-jarig bestaan van de stad faliekant mislukt. Rotterdammers willen wel feestvieren, maar niet als het gemeentebestuur zegt dat het moet. De stad was in 1990 trouwens nog lang niet af.

Hertenkamp bij de Doelen

Toen ik voor het eerst in Rotterdam kwam werken, moest je vanuit het Centraal Station een troosteloze vlakte oversteken die het Weena heette en die ter hoogte van de Doelen overging in een hertenkamp. De Schouwburg was opgebouwd uit het puin dat na het bombardement van de stad was overgebleven. Stoere mannen die op de grond spuugden, sjouwden scheepsruimen leeg en overal hoorde je heimachines bonken.
Welke Rotterdammer had, na een lange dag van handen uit de mouwen, puf om 's avonds vertier te zoeken in de stad en, mocht hij die puf wel hebben, waar moest hij dan heen?
In de jaren tachtig begon de grote inhaalslag, uitmondend in de titel Culturele Hoofdstad. Nu, weer dertien jaar later, is het eindelijk zover dat Rotterdam zich kan meten met andere wereldsteden, feit dat tot uitdrukking komt in de positie die onze stad inneemt op bovengenoemde lijstjes.

François Geurds, Rem Koolhaas, Markthal

The New York Times spreekt van 'Eerste klas architectuur in de tweede stad van Nederland'. De Rotterdamse skyline is de modernste van Nederland, schrijft de krant, maar dat is nog niet alles. Elisa Mala wijst op de remake van het Centraal Station (met de eerste Starbucks van de stad: je moet je Amerikaanse lezers natuurlijk wel énig houvast geven), op de heropening van de gerenoveerde Kunsthal, op het tweede restaurant dat tweesterrenchef François Geurds van FG Restaurant deze maand opent (op 22 januari, om precies te zijn, gaat FG Food Labs van start in de Hofbogen) en op de enorme boog van de Markthal, hoewel die pas in oktober voor het publiek toegankelijk is. Slapen doen de lezers van The New York Times natuurlijk in het net geopende nhow hotel in De Rotterdam van Rem Koolhaas.
Ook Rough Guides roemt 'de verticale stad' van Koolhaas, het grootste gebouw van Nederland, en loopt vooruit op de opening van de 'spelonkachtige' Markthal waar honderd kraampjes alles verkopen van wafels tot reusachtige Edammer kazen. (Ook hier moet de Amerikaanse reiziger zich duidelijk aangesproken voelen.)
En dan zat Madonna dus op een steenworp afstand van die verticale stad zomaar te eten!

Culinair niveau wekt bewondering

Het lijkt er op dat we in Rotterdam nu eindelijk kunnen, nee, móeten afrekenen met het eeuwige tweedestadsyndroom. We hebben een momentum, we zijn niet onopgemerkt gebleven.
Er waren al meer signalen. Wie zijn oor te luister legt, hoort dat vanuit andere steden met bewondering wordt gesproken over het culinaire niveau dat, laten we zeggen, in vijftien jaar tijd in Rotterdam is bereikt. Die observatie is door Michelin uitbundig bevestigd, maar ook zonder die expliciete erkenning koken Rotterdamse chefs de sterren van de hemel, daarbij het experiment niet uit de weg gaand.
Kortom, Rotterdam is, vierenzeventig jaar na het bombardement, eindelijk weer een complete stad. Goed dat dit ook elders wordt ingezien. Al is de stad natuurlijk nog steeds niet af. We hebben het wel over Rotterdam, hè.

Foto: De verticale stad van Rem Koolhaas, zowel in The New York Times als door Rough Guides genoemd als een van de redenen om in 2014 Rotterdam te bezoeken, tussen de Maastoren, de KPN-toren, New Orleans, World Port Center en Montevideo.