Ondertussen op Cuba: de Cuba Libre sterk verbeterd

Al op onze eerste avond in Havana had ik door dat dit een zware reis zou worden. Figuurlijk natuurlijk, want wat heb je te klagen als je drie weken op een tropisch eiland in het verschiet hebt? Nee, het was de rum-spijs combinatie die me dat vermoeden gaf. Bij 35 graden heb je nou eenmaal niet zo'n trek in een kapot gefrituurde visfilet of een vette varkenskarbonade – bij andere temperaturen overigens ook niet, maar dat terzijde – en des te meer zin in een verfrissend drankje. Mijn eerste opkikker was, uiteraard, een old school mojito en toen de rekening kwam, schrok ik bijna van de prijs. Zo laag: nog geen twee euro per glas! Hoe bestaat het?

Suikerriet volop, dus aan rum geen gebrek

Zo dus: hoewel de ingrediënten voor een degelijke maaltijd op Cuba schaars en dus duur zijn, worden de basisbenodigdheden voor de klassieke Cubaanse cocktails lokaal geteeld. Suikerriet groeit er volop, dus aan rum geen gebrek. Het is, samen met sigaren, een van de weinige producten die zowel door locals als toeristen op grote schaal worden genuttigd. Daar komt bij dat Cuba een waar paradijs is voor tropisch fruit, zoals kokosnoten, limoenen en mango's. Die vruchtbare combi heeft geleid tot het ontstaan van een hele reeks bekende cocktails. Overigens bijna allemaal drankjes die met de komst van de moderne mixology langzaam van de Westerse cocktailkaarten verdwijnen. Wie drinkt er nou nog een Cuba Libre?

Terug naar Havana. Ik had mijn zinnen gezet op een bezoekje aan de beroemde bar La Floridita, waarvan men zegt dat het de bakermat van de daiquiri is. Hier shaket men nog cocktails in een originele twenties setting met alle decorum van weleer. De elegantie waarmee de bartenders een, voor ons bijna ordinaire, cocktail als een daiquiri wisten neer te zetten was ongekend. Het mooi uitgestalde fruit stond garant voor een keur aan smaakjes en elk glas werd geserveerd met een schoteltje verse bananenchips. Ernest 'papa' Hemingway zou hier op een goede dag zo'n zestien van de later naar hem vernoemde special hebben weggetikt. Met de verhoudingen die ze er bij La Floridita op na houden kan daarover slechts gezegd worden: respect!

Toen we onze reis vervolgden naar het platteland van Viñales dacht ik dat het over zou zijn met de glamour, maar niets was minder waar. Bij aankomst in onze casa toverde de gastheer een werkelijk legendarische piña colada voor ons uit zijn blender. Piña colada, hoor ik je denken, zo gewoontjes. Begrijp me niet verkeerd, als er één gore snob op het gebied van cocktails is, dan ben ik het wel, met als bewijs een hele rits bezoekjes die mijn vrienden en ik hebben afgelegd aan speak-easy's in de verste uithoeken. Van Please Don't Tell in New York tot The Jerry Thomas Project in Rome of gewoon onze eigen Dr. in Rotterdam, you name it en wij hebben er onze portemonnees geleegd in ruil voor een glaasje. We waarderen dat ook ten volle, maar wat ik hier proefde was bijna onovertroffen. Het geheim? Verse kokos, zowel het water als het vruchtvlees, ijs, vers ananassap, añejo 3 años en, als finishing touch: kaneel. Nooit gedacht dat een piña colada me zo goed zou smaken.

De verbeterde versie van de Cuba Libre

Een aantal dagen en vele cocktails later, maakte ik op het dak van het Gran Hotel in Camagüey kennis met de verbeterde versie van de aloude Cuba Libre, bij ons ook wel bekend als de ietwat sneue rum-cola. Sowieso wordt er op Cuba meer van deze cocktail gemaakt dan slechts een bodempje witte rum met een blik cola ernaast. De verhoudingen er zijn half om half en er wordt op het laatst een scheutje vers limoensap toegevoegd. De meeste locals drinken echter wat je een improved Cuba Libre zou kunnen noemen: de Cubata. Deze variant wordt geschonken met añejo 7 años, een donkere, kruidige rum die het geheel naar een hoger niveau tilt. De combinatie met limoensap komt dan ook veel mooier uit.

Ook tijdens de rest van onze roadtrip bleek het moeilijk om nuchter te blijven, zelfs achter het stuur. Koop je onderweg een kokosnoot bij een stalletje in the middle of nowhere, dan gieten ze er met alle liefde een fikse hoeveelheid rum in en kom je langs een suikerrietplantage, dan ga je niet weg zonder een straffe guarapo gedronken te hebben. Ze persen de stengels uit waar je bij staat. Gelukkig zijn we heelhuids thuisgekomen en nu de zomer ook hier eindelijk z'n entree maakt, verlang ik met weemoed terug naar drankjes op Cuba. Cocktails om over naar huis te schrijven? Absoluut! Jammer dat onze postkaarten vermoedelijk nooit aan zullen komen...