De kookkunst van Samira's moeder maakt Pop-up Persia

Er komt weer een Pop-up Persia aan, de derde. Noteer: 10 april, Kookpunt Kantine. Maar wacht even: Pop-up Persia, wat is dat ook al weer? We schreven eerder over het initiatief van Samira Tanha. Zij wil haar liefde voor de Iraanse keuken verspreiden met pop-up-diners.

Het debuut van Pop-up Persia, eind vorig jaar in Memory Lane, trok dertig nieuwsgierige gasten die zichtbaar genoten aan tafel. Een van hen was Marloes Lankhaar van het Ro Theater. Haar beviel de Iraanse dis zo goed, dat ze de foyer van het theater aanbood om de tweede Pop-up Persia te houden.

De Buik at mee. Bij binnenkomst stonden vier riant gedekte tafels klaar: de sofrehs. Daaraan zette zich het kleurrijke gezelschap, een dwarsdoorsnede van de vele nationaliteiten die in Rotterdam hun thuis hebben gevonden.

Platte stukken witbrood met sesamzaadjes

Er werden enorme schalen rijst aangedragen en kommen met voor ons nog onbekende gerechten. Georgisch had ik al eens gegeten, Koerdisch ook. Maar Perzisch? Nee. Er hoorden ook platte stukken witbrood bestrooid met sesamzaadjes bij.

Het feest kon beginnen: de kookkunst van Samira's moeder (want zij kookt) manifesteerde zich in al die schaaltjes. Als vegetariër was ik benieuwd naar wat de Iraanse keuken te bieden heeft. Dat blijkt gelukkig heel wat: zo waren alle koude gerechten vegetarisch en divers van smaak. Zeer speciaal vond ik kashk-e bademjan, een auberginedip met kashk, een gefermenteerd bijproduct van wei dat volgens Samira een beetje smaakt 'als vloeibare feta'. ?

Heel apart was het warme baghali ghatogh: tuinbonen met ei, dille en knoflook, die je met rijst en brood eet. Je zou denken dat bonen met ei een droge, melige hap oplevert, maar nee, de smaak is juist romig, terwijl dille er een prettige touch aan geeft.

?Ook verrukkelijk bleken een stoofgerecht – typisch voor de Iraanse keuken ? met aubergine en koresht-e bademjan dat je met rijst eet. Kruiden hierin kunnen zijn: knoflook, kurkuma, citroensap en kaneel. Geen van de ingrediënten overheerst en samen vormen ze een subtiel smakende combinatie. ?In de meeste Iraanse gerechten overheerst trouwens een zachte smaak.

Het zoete van granaatappelen

Mijn vriendin at de kip, fesenjoon, mooi gelaagd van smaak, vond ze. Het zoete van granaatappelen, het droge van walnoten en het smeuïge van de kip: alle drie goed te onderscheiden. 'Kruidig fris,' was haar oordeel. Vooral de saus bekoorde haar zo zeer dat ze een tweede portie nam. ?In het rundvleesgerecht ghormeh sabzi proefde ze citroen, kaneel, peterselie en koriander. ?

En dan de rijst! Een lange, slanke korrel, zacht en toch stevig, boterachtig maar niet vettig, gekleurd is met saffraan.

Toen volgde nog een trio van Iraanse zoete toetjes: gosh-e fil, ranginak en Iraanse gevulde koek. Kort gezegd: wat moest kraken bleek krakendvers, zoet was honingzoet.

Foto van de Facebookpagina.