Opening van wijnbar Uva Dolce beheerst het nieuws

Als Tweede-Kamerleden, liberale Marokkaanse Nederlanders en de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb uit solidariteit met de eigenares een glas drinken in de nieuwe wijnbar Uva Dolce, kunnen wij van De Buik van Rotterdam niet achterblijven. Wij hielden onze eigen protestborrel tegen de doodsbedreigingen die Elou Akhiat ten deel vielen nadat zij haar zaak aan de Bergweg opende.

Het gebeurt niet vaak dat de opening van een eenvoudige wijnbar zo de media, oude en nieuwe, beheerst. Kranten brachten verhalen over de onderneemster van Marokkaanse afkomst die Uva Dolce was begonnen. Elou Akhiat verscheen bij Pauw & Witteman, iedereen had het over haar op Facebook en op Twitter. Wij stuurden onze eigen wijnkenner langs, maar die kwam voor een gesloten deur te staan. Hij was te vroeg. Ook wij vonden de deur gesloten, maar dat bleek slechts een kwestie van aanbellen. De deur was op slot, omdat eerder iemand die vervelend had gedaan, was verwijderd. Het was niet de bedoeling dat die nog terugkwam, vandaar.
Wij zetten ons in een van de ruime zithoeken achterin, gevormd door drie haaks op elkaar staande, genopte banken met een tafel in het midden. Ook langs de grote ramen aan de kant van de Schiebroekselaan zijn zithoeken ingericht, alle gevuld met zaterdagavondborrelaars. De indruk is die van een loungebar. In het midden is de vloer vrijgehouden voor wie zijn dansen niet kan ophouden. Aan het plafond hangen kroonluchters; uit de luidsprekers komt zachte billy-holiday-achtige muziek.

Sultanesk paleis

Het geheel houdt qua sfeer het midden tussen een boudoir uit het Parijs van de jaren 20, de woonkamer van tante Greet en een sultanesk paleis in de verbeelding van een soapregisseur.
Elou Akhiat zelf komt ons adviseren bij de keuze van de wijn. Ze vertelt hoe druk het was sinds de opening op 8 februari. Gisteravond nog was hier zo'n 200 man. Daardoor komt het dat de hapjes op zijn en dat terwijl ze voor de hele week had ingekocht. Bij wijze van troost krijgen we nootjes.
Marokkaanse wijn ís besteld maar nog niet geleverd. Jammer, want daar waren we natuurlijk speciaal benieuwd naar. Halalwijn is er wel, maar behalve dat die alcoholvrij is, is hij aan de zoete kant. 'Ik maak er voor jou een cocktail mee,' zegt Elou tegen de enige in ons gezelschap die even niet drinkt, 'een Hugo.' De anderen raadt ze een chardonnay uit Italië aan.

'Jullie zijn meer mensen voor een suade'

Als de drank op tafel komt, is het toch een sauvignon blanc geworden, een suade. 'Huh?' zeggen wij, 'we hadden toch die chardonnay besteld?' 'Ja,' verklaart Elou, 'maar jullie zijn toch meer mensen voor deze wijn.' We doen wat we moeten doen en proosten op Uva Dolce.
We hebben het over de bedreigingen. Bizar. Als je zelf geen alcohol drinkt uit religieuze overwegingen, wat geeft jou dan het recht om een andersdenkende met de dood te bedreigen? Bovendien: Elou Akhiat handelde al langer in wijn, maar nu ze een wijnbar opende en daardoor in de krant kwam, werd ze ineens bedreigd. Wat nóg meer media-aandacht genereerde. Uva Dolce was landelijk nieuws. Onbetaalbaar in termen van reclame, maar leuk lijkt me anders.
We namen nog een fles rood van Antonini Ceresa. Ook lekker. Lekkere wijn stemt mild, je snapt niet dat mensen die met haatgevoelens rondlopen niet ook eens een goed glas nemen. Het zou ze goed doen.

Foto boven: Elou Akiat bij Pauw & Witteman. Op het scherm achter haar de zijpui van Uva Dolce.