Indrukwekkend: het nieuwe menu van ’t Slaakhuys

Tafelen en tukken bij de drukker

Voor wie het niet wist: The Slaak zit in een voormalige krantendrukkerij uit de jaren 50. Dit rijksmonument werd in 2019 verbouwd tot hotel en anno 2026 is het een stijlvolle plek om te eten, te borrelen en te slapen.

Voor dat eten komen we, en we blijven voor het enthousiaste personeel. Max is onze host van de avond, en toevallig kennen we Max van die keer dat we uitgenodigd waren bij Facet, waar ik precies drie jaar geleden met dezelfde +1 als vanavond was. Over een plottwist gesproken!

Om de grootste honger een beetje te stillen, krijgen we wasabicrackers belegd met steak tartaar, sesamzaadjes en een toefje citroenmayonaise. De tartaar is perfect mals en de knapperige crackers hebben pit, maar dat wordt mooi in balans gehouden door het fris-romige van de mayonaise.

Na dit hapje zet Max een bord vol oesters op tafel, en we krijgen twee soorten om het verschil te proeven. De Zeeuwse creuses zijn wat forser en zilter dan hun Ierse kompanen. Als van oorsprong Zeeuwse ben ik toch een beetje bevooroordeeld, dus die hebben mijn voorkeur.

Als we de oesters opgeslurpt hebben, kunnen we meteen door naar het plankje pata negra, gemaakt van Spaanse ibericoham. Toen dit op tafel kwam, hebben we even gejuicht. De ham is zo zacht, dat ‘ie smelt op je tong. De kwaliteit druipt ervan af.

Pik je portie

Maar er is meer. We zitten pal naast de open keuken, en hebben dus goed zicht op de actie daar. We zien ook dat we nog lang niet uitgegeten zijn. Als je dineert bij ’t Slaakhuys, dan kun je voor een hoofdgerecht gaan, ter grootte van een reguliere maaltijd.

Maar je hebt ook de optie om voor het shared-dining-menu te kiezen, met iets kleinere gerechten. Op die manier heb je, net zoals wij vanavond, meerdere momenten dat er iets op tafel gezet wordt. Tijdens deze derde ronde worden we getrakteerd op een rondje vis. De tonijnsteak komt met zeewier en een sesamdressing, en smaakt uitstekend.

Maar de showstopper is de zalm gemarineerd in biet. Hierdoor krijgt de zalm een prachtige dieproze kleur, en de garnering van gember, venkel en appel zet al je smaakpapillen aan het werk. Overigens krijgen we bij elke gang een bijpassende wijn, en de viognier uit de Ardèche van 2022 laat zich goed smaken hierbij.

Chef’s kiss

Het is aspergeseizoen, en dat pakken ze hier aan op de klassieke manier: met krieltjes, een gekookt eitje en bearnaisesaus. Hierdoor kan het witte goud de hoofdrol pakken die het verdient. Erbij krijgen we surf-en-turf. De royale portie entrecote komt met een wolkje van zoete aardappelpuree en een jus de veau die 48 uur getrokken heeft.

Als er iets is dat gezegd mag worden van de gerechten, dan is het wel dat al het vlees en vis keurig mals is, zonder te gaar of te rauw te zijn. Daarmee laat chef Onno Rietveld zien – letterlijk, want we kijken hem op de vingers vanaf onze plek – dat hij weet wat hij doet. En hij komt ook graag even achter het kookstel vandaan om onze vragen over zijn bereidingswijzen te beantwoorden.

Goud op snee

Een diner is niet compleet zonder toetje, en de Golden Cake willen we zeker niet missen. Geen echt goud natuurlijk, de kleur komt uit een spuitbus, maar de smaak is wel goud. We kunnen deze het beste vergelijken met een mars-reep na een superdeluxe make-over. We proeven karamel, we proeven chocolade, we proeven bastognekoekjes.

Dan proeven we misschien ook wel de lekkerste wijn van de avond: Château Grand-Jauga uit Bordeaux. We zijn zelf ook verrast dat deze dessertwijn favoriet is, want doorgaans telt bij ons: hoe droger, hoe beter. Maar de perzikaroma’s die sterk naar voren komen, blijken de perfecte zoete afsluiter van deze maaltijd te zijn.

Na het restaurant door naar de bar van ‘t Slaakhuys

Ons verhaal nadert het einde, maar we schuiven nog even door naar de bar. Daar worden we enthousiast meegenomen in het maakproces van de cocktailingrediënten, maar dit verdient eigenlijk een eigen story.

Ga dus vooral zelf naar ’t Slaakhuys om het te ontdekken. Main character energy gegarandeerd!