Vreemde eend in de bite: Tims wijn- en spijsavontuur

Ik was dan ook eigenlijk gelijk klaar om te antwoorden op de vraag “Wat dacht je van een wijn-spijsdiner?“ Na mijn volmondig getypte JA HIERO! Blijkt dat ik op donderdagavond verwacht wordt in kookstudio Meerema, in het souterrain van Quartier Du Port. Je kunt je voorstellen dat mijn joggingbroek en hoodie ervoor zorgen dat ik redelijk underdressed ben, staande in een souterrain het havenkwartier in het Frans.

Kookstudio Meerema

De kookstudio is een ruimte vol kunstwerken en planken vol potten, pannen en random boeken, beelden en een ratatouille van snuisterijen (haha, luxe woorden pik, yes, dank je ). Ik ben neergedaald in de speeltuin van Sieberen Meerema en Anja Koot. Anja komt over als de stille motor die de boel draaiend houdt en Sieberen is de ruwe zeeman die op woest romantische wijze zijn persoonlijkheid tastbaar maakt via het eten dat straks op de tafel zal verschijnen.

Deze avond is een van de vele experimenten die Sieberen in zijn kookstudio tot uiting laat komen. Van workshops, tot groepsetentjes en alles wat je daar omheen kunt verzinnen. Deze speeltuin is er klaar voor. Vandaag gaan we proberen om de juiste wijnen te combineren met de juiste gerechten. Een concept dat tot leven kwam tijdens een autoritje naar huis, waarbij Sieberen een lift kreeg van Julien L.M. Platenburg, zoon van Ger en Lia. Sinds kort runt Julien het bedrijf van zijn ouders, wijnkoperij Platenburg, een familiebedrijf dat sinds 1894 in Rotterdam is gevestigd.

Vissoto al dente

Julien is het soort man dat je in volle overgave weet te vertellen dat de Spaanse Albariño gemaakt is met druiven die groeien in de schaduw op de berg, waar de wind zorgt voor een lichtzilt element dat je terugvindt in de smaak en dat dat de reden is waarom hij zo goed past bij de vissoto al dente. En dat klopt, dat van die smaak dan. Het gerecht heette natuurlijk niet zo, dat was een heerlijk bordje met vis en al dente risottorijst met een nootachtig stukje dat leek op artisjok en ik vind dat het ook artisjok was, maar wat weet ik nou van eten.

Ik weet wel dat de openingstartare met ei en een saus met dragonder en allerlei groene en rode rauwkostsliertjes lekker was en dat ik de witte wijn er het beste bij vond passen. Dat was de Gini Soave Classico. Steek die maar in je mentale binnenzak. De mensen om mij heen beginnen ondertussen op gang te komen. Ik zit namelijk aan tafel met tien mensen die ik niet in ken, in een ruimte met vijftig mensen die ik niet ken. Het enige dat ik weet is dat ze allemaal dezelfde hoeveelheid wijn op hebben en ik kan ondertussen goed zien wie daar wel goed mee om kan gaan en wie niet. Een onderdeel van deze avond wat ik persoonlijk het leukste vind aan dit experiment.

Slakken

Julien oreert over het merk Reichsrat von Buhl en Mathieu Kaufman en zijn vlucht van een bekend champagnemerk naar voorgenoemd Reichsrat, waar hij zijn kennis in nieuwe producten stak en waar hij zijn droom realiseerde om de beste Sekt van Duitsland te maken. Sieberen leest een semi-erotisch gedicht voor over het orale plezier van eten en ik besef dat er een bordje voor mij staat met slakken. Ik bedoel, je kan het escargot noemen, maar het zijn nog steeds slakken. Ik zet me over mijn mentale afkeer heen en schuif de slak in één keer naar binnen. Goede smaak, wijn past er prima bij, maar het blijft een beest dat ik per ongeluk doodtrap op straat om vervolgens sorry slak te zeggen.

Gefermenteerde mest

Terwijl ik mij realiseer dat witlof en sinaasappel met gesmolten kaas en bladerdeeg echt heerlijk is, zeker met de Sepp Moser Niederösterreich Organic Grüner Veltliner uit 2017, luister ik naar een verhaal over gefermenteerde mest en hoe de wijngaardeigenaar ook geen idee heeft waarom dat nou zo goed werkt, maar het werkt. Ik ben ondertussen tot de conclusie gekomen dat ik de vreemde eend in de bite ben. Maar laat mij onderstrepen dat dat vooral komt door wie ik ben. Het eten is heerlijk, de wijn is top en de mensen hebben het hoorbaar naar hun zin. Ik ben gewoon niet zo goed in heel lang stil zitten.

Voor het hoofdgerecht kunnen we echter staan. Sieberen laat vol trots zien waarom zijn keuken zo gaaf is en ramt een bak uien op zijn kop. Die uien hebben in een korst van zout staan garen in de oven. Hij vertelt in grote woorden over de prei, de gegrilde spruiten en de pastinaak die in de bak liggen. Het vlees krijgt een aubade waarin de voordelen van dunnere saus aan bod komen. Het aanwezige publiek hangt aan zijn lippen en zijn enthousiasme zorgt ervoor dat iedereen vol plezier zijn bord vult om deze robuuste maaltijd vervolgens weg te happen aan tafel. Twee heftige rode wijnen erbij om de robuustheid te begeleiden en je bent klaar voor het dessert.

Chocomousse met dingen

Terwijl ik de laatste hap van de chocomousse met dingen erin wegspoel met de superzoete Pass the cookies Verduzzo unoaked, bedenk ik me dat het natuurlijk logisch is dat deze mierzoete wijn mijn favoriet is, want ik ben Tim “wijvendrankies” Beumers. Ik veeg mijn mond af en wens mijn tijdelijke tafelvrienden een fijne voortzetting, want fijne avond voelt niet luxe genoeg in deze setting.

Sieberen en Julien staan voldaan toe te kijken hoe het gezelschap luidruchtig uitbuikt. Ik feliciteer beide heren met het geslaagde experiment en zoek de koude avond op. Met een buik vol eten en wijn, laat ik de metro zijn werk doen. Het zal lang duren voor ik weer in een souterrain ben, maar dat is niet erg. Ik heb de herinneringen opgeslagen in mijn hoofd, ergens tussen de bordjes met authentiek eten de flarden bijzondere alcohol met een verhaal. Daar kan ik voorlopig prima op teren. Ik ben een ervaring rijker en dat pakt niemand mij meer af.