Bij Huson is de Japans-Franse mix in goede handen

Het was alweer zo'n tijd geleden dat ik bij Huson was neergestreken. Dat is een beetje het luxeprobleem als je in onze stad woont, waar elke week wel iets nieuws te beleven valt en je je als Buiker niet onbetuigd wil laten en wil kunnen meepraten. Och och! Je vergeet dan warempel bijna dat er al veel langer heel erg goed gekookt wordt in Rotterdam. Zoals bij Huson dus: prachtig verfijnd Frans met een Japanse twist. Die de ene dag groter dan de ander dag uitvalt. Daarover zo meer.

Toegegeven, mijn laatste bezoekjes aan Huson waren steeds voor het fijne lunchmenu geweest. Maar nu kwamen er wat vrienden voor het diner uit verschillende windstreken van het land, dus dacht ik : 'O ja, leuk, Huson, vast weer heel lekker! En met Bib Gourmand (*) ook nog eens leuk geprijsd.' Hmmm, daarbij had ik even niet op de gerechten buiten de kaart om gerekend, die zo lekker klonken dat we ons daar al voor de amuses aan hadden vergaloppeerd.

Maar wacht toch eens even, niet zo snel. Vertel nou even hoe het daar is. Voor wie Huson nog niet weet te plaatsen: het zit vanaf de Westzeedijk de hol af (ja, dat is heel Rotterdams voor de dijk afrijden) richting het Scheepvaartkwartier meteen links. Van buitenaf is het moeilijk naar binnen gluren, want het is behoorlijk ‘sfeervol’ uitgelicht. Iets waar je overigens niks meer van merkt als je op de hoge leren bank bent neer gevleid. Achterin een baken van licht: de keuken van Frank Huson, waar je zo naar binnen zou kunnen lopen. Keurige, nogal strakke bediening, die ons vlot vanuit de jas, naar de tafel en aan een glas sauvignon blanc helpt. 

Keuzestress: het ziet er allemaal té lekker uit

En dan: wat brengt de kaart? Rustig aan, we hebben elkaar lang niet gezien, dus eerst even een slokje, van de sauvignon blanc, die van ons mag blijven. Voor we een blik hebben kunnen werpen op de kaart, wordt ons verteld dat er ook buiten de kaart gerechten zijn, waaronder oesters, Japans of Frans bereid. En sushi. En tarbot. En... ho maar: acute keuzestress. Over de tarbot zijn we het snel eens: doen we allemaal, als hoofdgerecht dus. En als voorgerecht valt de keuze op de sushi, de dim sum met gamba, gember paksoi en rode peper en de crostini met pata negra, eendenlever en vijgencompôte.

Ik had rustig nog een paar andere keuzes kunnen maken, want het zag er allemaal te lekker uit. Voorgerechten om je smaakpapillen in beweging te zetten, mooie gerechten in klein en normaal formaat, voor de fijne mix-and-match als proeverij, zal ik maar zeggen. Een handjevol desserts, inclusief  bonbons per stuk... Volgende keer dan maar, denk ik dan. Ook ziet het Bib Gourmand-menu er top uit,  maar ja, de buiten-de-kaart voorstellen blijken te verleidelijk. En dat menu bestel je met de hele tafel en anders niet.

Hoe is dat: Frans en Japans? Daar kan ik kort over zijn: een combinatie die klopt. In ieder geval in de handen van chef Frank Huson. Waar gecombineerd blijft het subtiel, zoals in de verrukkelijke amuse van rauwe zeebaars met yuzu en ook in de grote dim sum met schuimige saus. Die laatste had van mij overigens best iets meer oumpff mogen hebben. Apart kunnen ze ook prima bij elkaar: heel elegant op z’n Frans in de étagière van flinterdunne crostini met pata negra, en op z’n klassiek-Japans in een prachtig palet van sushi en sashimi. De tarbot wordt - perfect gegrilld - op een beetje risotto met garnalen, citroen en tomaat geserveerd. Heel klassiek. En daar is echt he-le-maal niks mee.

Tot een toetje kan ik m’n vrienden helaas niet verleiden. Een mooie handgemaakte bonbon (of twee) daarentegen kan er altijd nog bij. En met een paar mooie bolle mini-madeleines bij de koffie is het een memorabele avond geworden. Blijft er echter nog wel één ding op m’n verlanglijstje – ja, altijd goed als er iets te wensen overblijft, nietwaar -:  snel terug om de rest van het menu te proeven.

*) Michelin reikt naast sterren ook de Bib Gourmand uit, voor restaurants met de beste prijs-kwaliteitverhouding, een driegangenmenu voor minder dan €35.