Huson: schitterende halve lunch voor meneer alweer

Toegegeven 1): Het gebeurt ons lang niet elke maand. Maar als we dan tóch een keer wat extra geld in de huishoudkas hebben en 'dus' zin hebben om samen in de stad te gaan eten - enfin, dan weten wij het wel. Mijn vrouw en ik hoeven dan nooit lang na te denken over waar we in zo'n geval weer het liefst neerstrijken. Een blik van verstandhouding zegt meteen genoeg: bij Huson natuurlijk!

Toegegeven 2): Het kost er best wat. Oók als we ons heilig hebben voorgenomen om er alleen maar een 'lichte lunch' te nemen. Maar zeker mijn vrouw is er een meester in om eventuele schuldgevoelens daarover snel weg te nemen. Ze kan nergens zo van levenslust en geluk stralen als aan een tafeltje in Huson. 'O schatje, wat hebben we het toch fijn samen. En wat is dit toch een fantastische plek om het weer eens met elkaar te vieren.' In Huson is dat dus zo ongeveer altijd haar vaste boodschap. En, nou ja, dan smelt je opnieuw. Toch?

Als ze vervolgens haar intense blik van de mijne losrukt en die op de menukaart richt, begint voor haar pas het ware smachten. Zo is ze ook wel weer. Maar ongelijk kun je haar in dit restaurant hierin moeilijk geven. De kaart in Huson is een optelsom van zinnelijke gerechtjes. Vrijwel allemaal even subtiel in samenstelling en portionering, en het ene bordje nog verleidelijker opgemaakt dan het andere. Reden voor mijn vrouw om dus niet meer héél strak aan haar voornemen vast te blijven houden en die 'lichte lunch' toch maar met wat extra amuses en voorafjes uit te breiden. (Hoe luidde dat spreekwoord ook alweer, van die liefde en die maag? En wie heeft ooit gemeend dat die wijsheid alleen voor mannen op gaat?)

Vervroegd afscheid

Vaste prik bij Huson is ook dat mijn vrouw me al op voorhand laat beloven dat zij alle gerechtjes die ik bestel eveneens mag proeven. Beter gezegd: of ik ze na een paar eigen hapjes toch maar vooral maar naar haar doorschuif. Want eten in Huson is voor haar zó speciaal, dat zal ik toch moeten kunnen begrijpen. Dus neem ik na een minuut of zes, zeven vervroegd afscheid van mijn tempura van groenten en vis met zeewiersalade, mango en sesam. Van mijn tartaar van rund met krokante zwezerik en specerijenmayonaise. Van mijn roodgebakken sukade met boterbonen en Hollandaise saus. En van de rauw gemarineerde zalm met bloemkool en truffel.

Bovenstaande amuses en koude gerechten zijn nog maar een greep uit de Frans-Japanse keuken van Frans Huson en Maaike Groenewegen. Maar het mag duidelijk zijn dat het werkelijk een daad van liefde is om ze halverwege aan een andere verklaarde lekkerbek te moeten afstaan. Ik kijk bij Huson ondertussen wel eens jaloers naar de zakenmensen, advocaten en ondernemers uit het Scheepvaartkwartier die er elke middag en avond eveneens uitvoerig met elkaar in gesprek zitten. Die krijgen tenminste gewoon de kans om er hun bordje leeg te eten. Daar staat in ons geval wel een zeer geslaagde relatie-APK tegenover. En dus een schitterende halve lunch voor deze ene meneer.