Classique 010 in Hillegersberg: vlammen met die hap!

Nieuw-traditioneel Rotterdams bij Classique 010

Zes tafeltjes in een bescheiden ruimte, met witte muren en een zwart geschilderd plafond - daarover later meer. Fijne stoelen en keurig gedekte tafels. Een gemetselde muur links is gedecoreerd met een antiek kastje.

Rechts, aan een strakke witte muur, een joekel van een foto op geborsteld aluminium met de skyline van Rotterdam erop. Dat je het weet. Naar buiten kijkend zie je, voorbij het kruispunt met de trambaan, nog net het water van de Bergse Voorplas.

Beneden vind je ruimte voor 30 couverts à la carte. We gaan aan tafel bij het nieuw-traditionele restaurant Classique 010 in Hillegersberg.

Zwart plafond?

Hier kom je voor klassiek tafelen met jong elan. Want eigenaars Ed Rosink en Marnix Heerema zijn van die typische oude zielen in een jong lichaam. Beide komen van Old Dutch, dat een andere koers wilde varen, waarop zij in een vrolijke bui riepen: ‘Waarom doen we het niet zelf?’ Ed was 23, Marnix begin dertig. ‘Wij zijn van de oude stempel.’

Dat zie je niet alleen terug aan hun outfits, ze dragen beiden een smoking, maar vooral aan de culinaire invulling: tafelbereiding. Oftewel het bij de gast aan tafel monteren van traditionele, Franse gerechten. “Vandaar het zwarte plafond. Daar hebben we over nagedacht”, lacht Ed. Classique 010 is nog niet heel lang open, sinds oktober 2023. De vloer runnen ze met zijn twee. Respect, om voor deze weg te kiezen.

En nog mooier, straks bij beter weer is ook het terras open, met een aparte kaart voor hap en drank.

Comfortabele en vertrouwde kreeftensoep

Een aperitief? Mais oui! Champagne Taittinger en een rosé brut prosecco van Tenuta Baron. De champagne is precies wat je mag verwachten: degelijk, opkikkerend en kakelvers. De prosecco van pinot noir is droog, met rood fruit en uitstekend gemaakt. Verrassend goed!

We laten ons - wat het eten betreft - graag verrassen. Om te beginnen met kreeftensoep. Ed rijdt een kek karretje met gasstel tot aan onze tafel en gaat aan de slag. Boter in de pan, halve kreeft erin, drank erbij: een metershoge vlam. Alle ogen op ons gericht. Room en kruiden erbij en niet heel veel later heb je een warm en romig bord soep op tafel.

Met goed brood, niet onbelangrijk. De soep is niet heel diep van smaak, wel comfortabel en vertrouwd. En wat een combo met de Sancerre Les Cailottes van Pascal Jolivet! Niet je eerste idee als begeleider, maar het past perfect. Zeker als de eerste kou van de Franse sauvignon blanc af is.

Ultieme wijn-spijs-combo

Volgende gang, Tournedos Stroganoff. Ed steelt opnieuw de show. Eerst de saus. Flink wat wodka! ‘Ja, dan ontzuurt de tomatenpuree beter en krijg je een homogene saus.’ Die saus is aangenaam pittig, door groene peper en tabasco, maar de Chianti Classico Tenuta di Nozzole 2019 met zijn strakke kern van zwarte peper blijft recht overeind - we hebben weer een match!

Vaak zit hem de ultieme wijn-spijscombo namelijk meer in hoe goed de wijn bij de saus past, dan bijvoorbeeld bij het vlees. Dat is overigens uitstekend bereid in de open keuken. De zacht gegaarde krieltjes ‘on the side’ heb ik sinds de jaren tachtig niet meer geproefd en ook niet echt gemist. Voegt weinig toe. Het bord is met zijn asperges, knolselderijsaus en heerlijk bittere meiknolletjes volledig genoeg.

Eén glas bij een selecte keuze kazen, inclusief een meesterwerk

Laatste ronde: kaas. Als je de kaaswagen ziet, ben je eigenlijk al verkocht, als je meer van hartig dan van zoet houdt. Marnix presenteert een selecte keuze aan topkazen van de meester-kaasaffineurs van Fromagerie Guillaume in Noord-Brabant.

Allemaal mooi, vooral de Shropshire is een meesterwerk. Daarbij een glas Ratafia (solera 1990-2016). One wine to rule them all - wie zei dat dat niet kon?

Vrolijk vlammend

Bij Classique 010 hangt nog het dorpsgevoel. We kennen elkaar en zo niet, dan is een gesprek zo aangeknoopt. Warme aandacht van begin tot eind. Met een keuken zonder liflafjes, geen bedje met, geen schuimpje van.

Steak tartare en crêpe Suzette komen ook voorbij, letterlijk. Als de een het bestelt, wil de ander het ook. Zo werkt het. Trouwens, als iets instagrammable is, dan is het de tafelbereiding die vrolijk vlammend de show steelt.

Waar zijn de cloches? knipoogt mijn tafelgenoot, die smult van deze klassieke formule. Die hadden ze dus serieus best willen hebben: ‘Niet aan te komen.’

Een heerlijke avond zit erop, tijd om te gaan. Bij het verlaten horen we nog net ‘Lady in red’ van Chris Deburgh. Nostalgischer wordt het niet.