Waarom ik tijdens kerst twee keer hetzelfde eet, en wat

'The only reason for time is so that everything doensn't happen at once', heeft Albert Einstein ooit gezegd. Het is ongetwijfeld een waarheid waar geen speld tussen valt te krijgen. En als het geen typische Nederlandse gewoonte zou zijn om achter de 25ste december nog een tweede feestdag te plakken, zou je denken dat good old Einstein zijn natuurkundige wet speciaal op de kerst van toepassing heeft verklaard.

Want op eerste kerstdag zit je met je eigen familie aan tafel, en op de tweede bij die van je partner. Of omgekeerd natuurlijk, en vooropgesteld ook dat je schoonouders hebt. Maar in elk ander opzicht is er geen 'tweedaagse' in het jaar waarop de gebeurtenissen zich zo vanzelfsprekend opeenvolgen. Bij ons thuis tenminste wel. Hoe langer die verkering van mijn vrouw en mij duurt (en we hebben het intussen al over bijna 24 jaar), hoe vanzelfsprekender de dingen hun loop nemen. De viering van de kerst voorop (kijk voor de gevolgen voor je seksleven op andere sites).

Daar is over diezelfde kwarteeuw nog een andere dimensie aan toegevoegd. Tradities en gebruiken binnen een relatie en een gezin zijn één kant van het verhaal. Maar raadselachtiger is wat de tijd teweegbrengt in wat geliefden onderling hun 'golflengte' noemen. Ik kan af en toe al bijna tot op de seconde timen wannéér mijn echtgenote wát zal zeggen. Daarnaast overkomt het ons tegenwoordig minstens twee keer per maand dat we op hetzelfde moment ineens allebei zoiets wonderlijks zeggen als: 'Goh, wat hebben we het toch gezellig hè'. Of, bij het verlaten van de supermarkt, en net wat ordinairder: 'Kut, de peterselie vergeten!' Woordelijk. In een en dezelfde ademtocht. Hartstikke tegelijkertijd.

Albert, wat denk je?

In Einsteins theorie van de tijd mogen de gebeurtenissen zich dan aan zijn logica en daarmee aan het een of andere ritme houden, maar met die gelijkmatig kabbelende golflengte moet je als stel wel leren leven - wat echte geleerden en relatietherapeuten er van hun kant ook over te melden hebben. Is het nou een teken van sleur en middelmaat, of juist het summum van intimiteit, liefde en wederkerigheid? Albert, ouwe? Waar ben je? Wat denk je? Talk to us, vanuit die andere tijd!

Deze kerst hadden we - compleet nieuw! - afgesproken dat we ieder apart boodschappen zouden halen. Zij voor dag 1, die dus wanneer er gekookt gaat worden bij haar ouders. Ik voor dag 2, als mijn moeder en mijn broer bij ons thuis in Rotterdam voor het diner aanschuiven. Toen we op kerstavond, in de keuken bijeenkwamen en ieder onze eigen boodschappen met veel gezucht en gesteun ('Kut, toch nog de .... vergeten!') bleken we exact hetzelfde te hebben ingeslagen, zonder dat we een en ander ooit eerder kookten: Hertenrug op het karkas, puree van aardappel en knolselderij, cantharellen. Salade van Yotam Ottolenghi met rode kool, savooiekool, papaya, macadamia en ahornsiroop.

Wij doen dus weer hetzelfde deze kerst als alle andere jaren. En dubbel, nu we ook twee keer exact hetzelfde op tafel zetten. Saai? Ik noem het liefde.

Fijne kerst jullie ook!