Superfoods: ik ben er wel zo'n beetje klaar mee'

Tot voor een paar jaar kende ik het woord 'superfood' helemaal niet. Zelfs geloof ik niet ooit van 'supervoedsel' gehoord te hebben. Of hooguit als verwijzing naar een veldrantsoen voor militairen, voedsel met een hoge voedingswaarde dus, geschikt om de gebruiker korte of langere tijd in goede gezondheid te houden. Hoe anders is dat nu. 

Tegenwoordig weet bijna iedereen wel in elk geval een beetje wat er met ‘superfood’ wordt bedoeld. Ik neem de proef op de som en vraag het aan een niet-culinair onderlegde vriend. Hij zwijgt, denkt zichtbaar na, gaapt een keer en probeert dan: ‘Ik ken het wel, ja. Superfoods, raw foods, ik heb er wel eens over gelezen, ja.’ Weet hij ook voorbeelden te noemen? ‘Op dit moment even niet, nee.’

Zelf heb ik enkele van de gehypte superfoods geprobeerd: chiazaad, rauwe cacaopoeder, gedroogde moerbeien en tarwegraspoeder. Dat was in de begintijd, nog niet zo lang geleden dus. Vooral chiazaad was nieuw voor me, en ik ging toch in de eerste plaats af op de krachtige ‘boordevol’-aanduidingen waar ik over las. Tot ik een cursus over natuurlijk voedsel volgde en hoorde dat chiazaad voor gebruik minstens een halfuur moet worden geweekt omdat het anders niet door het lichaam kan worden opgenomen. Iets wat het etiket niet vermeldt maar wel essentieel is omdat het gebruik anders zo goed als zinloos is. Ik ging meer over chiazaad lezen en zag in analyses dat er qua voedingswaarde geen opzienbarend verschil is met het minder tot de verbeelding sprekende, maar veel goedkopere lijnzaad.

Een ander interessant punt dat ik leerde ging over tarwegras. Nu gebruikte ik al zeker vijftien jaar het verwante gerstegraspoeder, het gevriesdroogde sap van gerstegras, als voedingssupplement. Dat spul is erg prijzig, en het was dan ook verleidelijk over te gaan op de steeds goedkoper wordende potten tarwegraspoeder die in het schap met superfoods verschenen. Tot ik op mijn voedingscursus hoorde dat voor dat laatste het gras in zijn geheel wordt vermalen en gedroogd. En omdat wij mensen in tegenstelling tot grazende dieren geen gras kunnen verteren, zou het heel goed mogelijk zijn dat hier sprake is van een gevalletje ‘goedkoop is duurkoop’ (ofwel pure misleiding).

Na nog veel meer gelezen en nagedacht te hebben over superfood, ben ik er wel een beetje klaar mee. Veel producten die ook in Nederland worden geteeld doen qua voedingswaarde niet onder voor de trendy exoten. Blauwe bessen zijn geweldig, net als zongerijpte tomaten, havermout en simpele kiemgroenten, die je makkelijk thuis in je vensterbank kunt kweken. Maar vooral leuk is de wetenschap dat wilde eetbare planten, die soms gewoon in je tuin groeien, echt supervoedsel kunnen zijn, met als uitschieter de zo ondergewaardeerde brandnetel. 

Van een betrouwbare bron hoorde ik zelfs dat het zaad van de brandnetel net zo rijk aan voedingsstoffen is als chiazaad. De zaadtrosjes hangen momenteel aan de planten en zijn zonder prikgevaar te plukken. Supervoedsel dus, waar je met bijvoorbeeld kokos- of amandelmelk, een in stukken gesneden appel, wat geraspte gemberwortel en een handje spinazie of andere bladgroente een supersmoothie van kunt maken.

De goed geöliede marketingmachine achter de hippe superfoods heeft ons denken over gezonde voeding enorm beïnvloed. We ontsnappen er niet meer aan, dus kunnen we er net zo goed ons voordeel mee doen. Zo kunnen we onszelf sinds kort verwennen met ijs waar superfoods aan zijn toegevoegd (op basis van kokosmelk, te koop bij Ekoplaza op de Nieuwe Binnenweg).

Of we kunnen bij Espresso Dates op de Middellandstraat genieten van een smoothie waar we tot zes superfoods aan kunnen laten toevoegen. Dat laatste doe ik op een zonnige maandagochtend voor een goed begin van de week. Ik bestel een basissmoothie met vier extra superfoods (chiazaad, hennepzaad, gojibessen en macapoeder). De smoothie is lekker romig en geeft het gevoel van een gezonde maaltijd in drankvorm. En op deze manier kan ik prima leven met de nieuwe superfoods: buiten de deur en niet te vaak, bij wijze van luxe.

foto bovenin: Julia Frost/Flickr