We gaan ottolenghiën en boodschappen doen bij de DAS

Wie kent niet de naam van Yotam Ottolenghi? Als die je niks zegt, heb je geen interesse in hip eten, of zat je de afgelopen jaren op een onbewoond eiland - zonder telefoon of internet. In ruim tien jaar veroverde de Israëliër de harten en monden van de westerse kook- en eetliefhebbers. In zijn woonplaats Londen heeft hij meerdere restaurants en wereldwijd verkocht hij ruim 750.000 kookboeken.

Iedereen is tegenwoordig tuk op zijn gezonde mix van mediterraan en Midden-Oosten. Gerechten met groenten die we niet vegetarisch noemen, want hij kookt ook met vlees, en wat telt: zijn bloemkool smaakt wél lekker. Ottolenghi gebruikt ingrediënten die voor velen spannend want nieuw zijn, zoals granaatappelsiroop of sumak.

Hobbykoker kan niet om hem heen

Ook ik moest eraan geloven. Als hobbykoker kun je niet om hem heen. Een groot deel van het Middellandse Zeegebied had ik al gehad: Italië natuurlijk, Spanje, Griekenland, Noord-Afrika (de tajine staat alweer onder het stof), beetje Turkije natuurlijk, stukje Libanon - humus en falafel kennen we toch allemaal?
Ottolenghi doet er nog een schep Midden-Oosten bovenop - hij is geboren in Jeruzalem - en mengt al die smaken en ingrediënten op een eigenzinnige en aantrekkelijke manier. Hij verzint alle gerechten zelf, samen met de Palestijn Sami Tamimi en met zijn team van medewerkers.
Voor mij werd het de puree van selderij, pompoen, zoete aardappel en linzen met in rode wijn gesmoorde sjalotten, gebakken spruitjes met granaatappel en paarse basilicum en de salade van groene kruiden.

Gedroogde pitten, geroosterde zaden

Voor deze drie gerechten had ik een aantal dingen nodig die je niet altijd bij Albert Heijn kunt krijgen. Dus ging ik naar de Das. De wat? Das, een Turkse supermarkt op de Nieuwe Binnenweg nummer 372. Op de ruime groenteafdeling kocht ik mooie, grote bossen bladpeterselie (99 cent), dille (1,45 euro), munt (35 cent) en koriander (35 cent) voor de salade en verse granaatappels (€ 2,49 per kilo). Ik vond er gedroogde linzen en pompoenpitten - geroosterde zaden en pitten zijn héél erg Ottolenghi. Maar ook de onmisbare friszure granaatappelsiroop (flesje 350 gram € 1,73), weer eens wat anders dan balsamico.
En natuurlijk nigella sativa, ook wel zwart sesamzaad of uienzaad genoemd vanwege de vorm. 'Nothing to do with Nigella Lawson!', lezen we op Ottolenghi's website. Jammer eigenlijk. Hij verkoopt nigellazaad voor £ 2,85 in een glazen potje van 55 gram. Bij Das betaalde ik 89 cent voor een plastic zakje met 80 gram. Tel uit je winst.
Das heeft ook een goed gesorteerde bakker - Turks brood smaakt prima bij die Ottolengi-schotels, en een slager. Er staan allerlei verse kazen in het koelvak. En in het kruidenrek een paar kruiden die ik niet ken - en die ook niet gebruikt worden door de chef uit Londen. Dus dat wordt waarschijnlijk Turks koken. Klinkt helaas minder hip dan ottolenghiën.

Trendy Ottolenghi-boodschappen

Ik had ook een zakje kardemom meegenomen. Lekker om samen met de koffiebonen te malen - vijftien jaar geleden geleerd van een Ottolenghi avant la lettre met roots in Irak. Toen ik bij de kassa kwam, pakte de caissière het zakje kardemom, bekeek het eens goed en zei: 'Dit ken ik niet.' Ik legde haar uit over de koffie en over Indiase milk tea enzo. Het zei haar niks. Over mijn trendy Ottolenghi-boodschappen zei ze met enige trots: 'Maar verder heeft u heeft allemaal Turkse dingen gekocht!'

das