Ai Ming Oei is een dromer, een idealist en een hedonist

Samen met haar band bracht Ming drie albums en een ep uit, ze toerde door China en bracht afgelopen zomer een ode aan Kate Bush op De Parade van Amsterdam. Eerder maakte ze muziek voor de theatervoorstelling Meer Ruis van het Rotterdamse dansgezelschap Conny Janssen Danst. Dit weekend trad ze op tijdens het reizende About Freedom Festival, waarbij eten en de vraag wat vrijheid is hand in hand gaan tijdens de keukentafelgesprekken. Op 5 mei doet het festival Rotterdam aan.

Waar ben je nu dagelijks mee bezig? 'Vooral met het schrijven van songs. Ik doe daarvoor onder andere mee aan songcamps. Hierbij werken verschillende songwriters samen om nummers te schrijven. De ene keer voor producers van dancemuziek, de andere keer voor een popartiest. Ik werk ook thuis. Zo heb ik zojuist een nummer geschreven voor 123zing, dat zijn liedjes voor op het digibord op basisscholen. De opdracht was om een een Engelstalig lied voor kinderen uit groep zeven en acht te schrijven. Ik ben ook heel erg bezig met de vraag wat mijn nieuwe stap gaat worden als artiest. Ik wil verder groeien en mezelf als artiest ontwikkelen. Ga ik bijvoorbeeld onder een andere naam verder? En in hoeverre wil ik het product dat ik lever veranderen. Daarom experimenteer ik nu veel met nieuwe sounds en songs.'

Kate Bush is een inspiratiebron voor je, in ander interviews las ik ook dat Tori Amos een voorbeeld voor je is geweest. Weet je wat zij eten? 'Van Tori Amos weet ik dat ze grote garnalen eet. Ik zag een keer dat ze er foto's van op Instagram had gezet. Ik vind het vrij aanstootgevend dat een groot artiest niet nadenkt over de invloed die zij heeft op anderen. Ze is naar mijn idee toch een rolmodel. Ik vind het jammer dat ze dit soort foto’s plaatst, want het gaat voorbij aan het feit dat we bewuster moeten omgaan met wat we eten en welke gevolgen dat heeft op dier en milieu.'

Geen halve maatregelen

Ming is nu ongeveer acht jaar vegetariër. Dat begon geleidelijk met de keuze tussen een gerijpte of een biologische biefstuk, ze ging voor de biologische. Daarna beperkte ze zich enkel tot het eten van biologische spekjes. Nu eet ze helemaal geen vlees of vis meer. Ook met kaas heeft ze moeite, omdat dat vaak gemaakt is met stremsel, dat gewonnen wordt uit de maag van een kalf. ‘Als je eenmaal overtuigd van iets bent, is er geen weg meer terug.’

De keuze om bij La Vita è Bella af te spreken is evident: we hebben ruime keuze uit allerlei vegetarische gerechten. ‘Het gebeurt niet vaak dat ik niet kan kiezen, omdat alles me lekker lijkt’, zegt Ming met een verlekkerde glimlach. De eigenaar Peppe biedt aan een schaal antipasti voor ons te maken. Een goede keuze, zo blijkt wanneer hij de schaal voor onze neus zet. We eten een hapje hier en daar, scheuren een stukje mozzarella af, beginnen aan de melanzane en ondertussen ga ik door met vragen stellen.

Je hebt een half Nederlands/half Surinaamse moeder, een Chinese vader die deels in Indonesië is opgegroeid. Hoe belangrijk was eten vroeger bij jullie thuis? 'Mijn moeder kookte altijd. Ze deed altijd haar best en maakte van alles, van Surinaamse dingen als cassave, bakkeljauw en kousenband, tot Hollandse stamppot. Voor mijn vader maakte ze ook vaak bami of nasi, omdat hij dat zo lekker vindt. Ik merkte pas op latere leeftijd hoe belangrijk eten in ons gezin was. Toen ik later bij mijn vriendjes thuiskwam ontdekte ik hoe anders daar de eetgewoontes waren. We aten dan bijvoorbeeld worteltjes met suiker, of viscuisine. Daar had ik nog nooit van gehoord. Op verjaardagen was ik gewend dat de tafel vol met eten stond, of een barbecue met niet tien maar 500 satés. Bij mijn eerste vriendje kreeg ik een tompouce en een broodje tijdens een verjaardag. Ik begreep er niks van. Hallo, het is al bijna avond, dacht ik.'

'Die satés moest ik trouwens altijd rijgen. Omdat er een hele stapel moest zijn als er visite kwam, zat ik samen met mijn zusje en broer een uur lang stukjes rundvlees op een stokje te prikken. Dat is wel echt lang geleden, toen was ik nog geen vegetariër.'

Heb je een goede herinnering aan een Rotterdams restaurant? 'Dat is een herinnering van lang geleden. Vroeger, toen ik nog op de middelbare school zat, ging ik vaak met mijn beste vriendin spijbelen. Dan gingen we naar Dim Daily om te lunchen, daar nam ik dan hun noodlesoep. Ik kom er nog steeds graag, inmiddels heb ik de soep verruild voor de roerbakgerechten, en ik bestel dan steevast de komkommersushi, ik houd van de combinatie rijst, zeewier en wasabi.'

Heb je een guilty pleasure? 'Patat met ketchup. Thuis maak ik vaak noedelsalade van sobanoedels. Maar ja, echt guilty kan je dat misschien niet noemen. Ik houd heel erg van Aziatische gerechten, maar ook van een broodje hummus.'

Dromen kan altijd

Zou je ooit kunnen vertrekken uit Rotterdam? 'Niet als ik binnen Nederland moet blijven. Het lijkt me wel fantastisch om op Ibiza mijn eigen strandtent te beginnen. Een lunchroom waar ik alles wat ik zelf lekker vind verkoop. Met cava of een lekker biertje en dansen met je voeten in het zand.'

Wat zou je daar dan serveren? 'Sowieso frietjes. En broodjes gegrilde groente; noedelsalades; en vegetarische taco’s. Die heb ik een keer in Nicaragua gegeten, in een strandtent die alleen maar taco’s verkocht met verschillende vullingen. Ik heb nog nooit zulke lekkere vega-taco’s gegeten, en daarna ook nooit meer ergens anders kunnen vinden. Eigenlijk is het heel simpel: veel groenten, homemade salsa en guacamole. Met een koud biertje erbij is dat toch wel een ultiem vakantiegevoel.'

Heb je nog een goede tip? 'In Spangen zit Eetlokaal Kuiter, daar staat Joris Koeter in de keuken en Chi Wen Wu is er de gastvrouw. Joris maakt vaak speciaal voor mij een vegetarisch menu. Dat zeg ik er dan wel even bij, bij het reserveren. Hij kan heel goed vegetarisch koken en komt altijd met verrassende gerechten.'