Siciliaanse rijstballetjes en verse cannoli bij L’Arancino

Dagelijks fiets ik via de Jonker Fransstraat langs L'Arancino naar huis. Telkens vroeg ik me af wat er zich achter die vrolijk gedecoreerde ramen bevindt. Op de gevel prijkt de tekst Italiaanse Delicatessenshop. Het ziet er zo basic uit, dat het wel authentiek móet zijn. De tijd van observeren is voorbij, ik stap van mijn fiets en loop de Italiaanse shop binnen.

Binnen is het precies wat ik ervan had verwacht. Eigenlijk is het een kleine kantine met wat tafeltjes en vitrines. In de keuken staat de eigenaar Marco Vassallo, zo blijkt nadat we onszelf hebben voorgesteld. Hij is een echte Siciliaan die al bij verschillende Italiaanse restaurants in Rotterdam in de keuken heeft gestaan (o.a. bij La Borsa). Met een zwaar Italiaans accent legt Marco uit wat L’Arancino eigenlijk betekent. ‘L’Arancino is een Siciliaans rijstballetje gevuld met bijvoorbeeld champignons of tomaten en aubergine, het wordt bereid in de frituur. Het is een snelle hap die vaak op feestjes wordt geserveerd.’ Aha, maar waarom vernoem je je zaak naar een Siciliaanse bitterbal? Het blijkt heel simpel te zijn: om op te vallen. ‘Italiaanse zaken worden vaak naar de eigenaar of naar een Italiaanse stad vernoemd’, vertelt Marco. ‘Toen ik mijn zaak in 2012 oprichtte, vond ik dat wat cliché en wilde het over een andere boeg gooien. Zo werd L’Arancino een feit’.

Pizza per tutta la famiglia

Behalve de Siciliaanse rijstballetjes serveert Marco verschillende pizza’s en pasta’s die hij à la minute maakt. In combinatie met de toegankelijke prijzen die ze hanteren (€ 7- 13,50), is dat vrij bijzonder. Bovendien laat Marco het deeg voor de pizza’s minstens 24 uur rijzen, zo doen ze dat in Italië. Het deeg is letterlijk en figuurlijk de basis van de pizza, als dat niet oké is, dan kun je de pizza weggooien. Marco’s pizza’s smaken mij goed. Mijn favoriet is pizza funghi: champignons, mozzarella en oregano (€ 7). Normaal gesproken krijg ik een grote pizza nooit op, maar omdat deze bodem heel dun is, ondervind ik geen problemen.

De pizza´s zijn niet alleen bij mij populair. L’Arancino heeft veel Italiaanse klanten die voornamelijk pizza’s komen halen en dan met name op zondag. ‘Zondag is in Italië pizzadag’, vertelt Marco. ‘Dan staat de zaak vol met hongerige Italianen die een paar pizza’s komen afhalen, om die vervolgens gezellig thuis samen met de familie en onder het genot van een glaasje wijn te verorberen’. Lijkt mij helemaal geen slecht idee, wellicht dat ik die traditie overneem. Ook leuk om te weten: de producten waar Marco mee werkt, komen uit Sicilië of worden ingekocht bij Italiaanse importeurs. Dat is voor de Italiaanse klandizie misschien al reden genoeg om er te komen.

Cannoli om van te dromen

Nog een goede reden om er te komen is het Siciliaans gebakje cannolo (meervoud: cannoli). Ik heb een vriendinnetje die helemaal gek is op Italië, zo gek dat ze er zelfs gaat trouwen. Als ik haar spreek, vertelt ze telkens in geuren en kleuren over de cannoli in Italië. Uit nieuwsgierigheid ben ik in Rotterdam op zoek gegaan naar de perfecte cannolo. Ooit zal ik proeven wat zij bedoelt. Dat moment is eindelijk gekomen. Bij L’Arancino proef ik de romige, gezoete ricottakaas in een hard buisje van deeg, afgetopt met stukjes pistachenoten. Het lijkt zo simpel, maar toch heeft het een tijdje geduurd voordat ik mijn ultieme cannolo heb gevonden. Het geheim, wat eigenlijk helemaal geen geheim is: de cannolo vlak voor het serveren vullen met ricotta kaas, anders wordt hij zacht. Juist dat wordt vaak niet gedaan, waardoor je de cannolo zompig op je bord krijgt. Een echte no go dus, leert Marco mij.

Op de foto: Marco Vassallo met de arancino.