In een strak gebouw: alle kookluchtjes van The World

Zo strak, zakelijk en elitair als het gebouw de Delftse Poort (in de volksmond nog steeds Nationale Nederlanden genoemd) er van buiten uitziet, zo gemoedelijk en speels komen de etensgeuren op je af als je over de lange roltrap restaurant The World hebt bereikt. Na drie maanden is The World officieel open, ook voor diner.

Ik snuif een mengsel van oosterse kookluchtjes in de hoek van Asian Glories en vers geroosterd pizzadeeg die daarnaast bij O'Pazzo uit de steenoven komt. Het wordt al aardig druk bij de nieuwe wijnbar. Onder de enorme koepel stroomt de vloer vol met genodigden voor de officiële opening. The World breidt qua openingstijden flink uit. Kon vroeger alleen het Rotterdamse kantoorvolk rondom het Weena hier genieten van een lunch, nu kan iedereen een groot deel van de week de hele dag in The World terecht voor een drankje en een hapje. Er is ook altijd wel een plekje te vinden waar je even kunt werken (gratis wifi, geen stopcontacten).

Lange weg naar The World

'Niet slecht voor een patatbakker,' lacht Wesley Ladage in zijn openingsspeech. Hij oogt gezond gespannen en vertelt gepassioneerd over de lange weg naar de totstandkoming van The World. Vader Bram Ladage staat er glunderend bij. Zoonlief is initiatiefnemer van The World; hij wil van deze locatie iets bijzonders maken. Ladage is blij met zijn partners O' Pazzo, Espresso 010 en Asian Glories. Hun samenwerking leidde tot het nieuwe diningconcept van de voormalige bedrijfskantine. Nadat de chefkoks en medewerkers het lintje hebben doorgeknipt, betreedt de huisband het podium. De zangeres is tevens taartenbakker van The World. Parmaham en Chinese loempiaatjes gaan rond als hapje.

Het restaurant is groot en biedt ruimte aan 520 gasten. Het is daarmee het grootste publieke restaurant in Rotterdam. Loungestoelen, ronde eettafels en bankjes geven de ruimte een elegante uitstraling. De ondernemers staan met hun afhaalbars annex keukens in de foodcorner. Tijdens de lunch kun je je dienblad volladen met verschillende gerechten, die voor je neus worden klaar gemaakt.

Wat kunnen we op culinair gebied verwachten van deze oneerbiedig gezegd uit de kluiten gewassen bedrijfskantine? Hoe worden wereldse gerechten met elkaar gecombineerd tijdens het diner? Kan ik een burger op een bedje van truffelrisotto met dumplings geserveerd met een toefje ketchup verwachten? Als ik de kaart opensla, zie ik in de linkerkolom zo'n twintig Chinese gerechten, in het midden de Italiaanse kaart en rechts een overzicht van de burgers. De prijzen zijn sympathiek. Mijn pasta gamba kostte € 7,95.

Desserts kunstwerkjes op zich

De grootte van de porties ligt tussen een gewoon avondmaal en een tapasschotel. Hoe groter de groep is, des te meer combinaties zou je kunnen uitproberen en er kan altijd wel een toetje bij. De desserts zijn kunstwerkjes om te zien, net als de beschrijving ervan: 'Foret noir. Op een bodem van brownie, 3 bombes van Valrhona chocolade mouse (licht citrus hinge). Bedekt door pure chocolade nevel en gedecoreerd met galettes met cacao nibs en verse frambozen. Vergezeld door een saus van framboos en gezoute caramel.' Het is na enig twijfelen (en nog eens lezen) dat ik kies voor deze afsluiter die werkelijk fenomenaal smaakt.

's Avonds worden de gerechten aan tafel geserveerd. Met het nummertje op je tafel reken je af bij de kassa. Na een flesje olijfolie van Foodelicious als cadeau dankbaar in ontvangst genomen te hebben, brengt de roltrap me weer aan de voet van de Delftse Poort. Rotterdamser dan dit kan het niet worden; de locatie , het uitzicht op Rotterdam CS, de inzet van toprestaurants onder de hoede van Wesley Ladage.

Foto onder: Joana Chung. Foto boven: Frank van Dijl.