Zie (je eigen) kinderen aan het werk in Hotspot Hutspot

Voor een heel intiem dineetje moet je er misschien niet heen willen, en evenmin als je ernstige zaken hebt te bespreken. Maar bij elke andere gelegenheid is het hartstikke leuk om in Hotspot Hutspot te gaan eten. Er wordt gekookt en aan tafel bediend door kinderen. En het eten is er prima.

Er zijn intussen vier HH's in Rotterdam. Die in Schiebroek, waar De Buik deze week voor de tweede keer was, is de oudste. De andere vind je in Lombardijen, Crooswijk, Heijplaat, en er komt er binnenkort nog een in Schiedam. 

De HH's worden gerund door kunstenaar en gymleraar Bob Richters, met steun van de gemeente en een groot team koks en andere vrijwilligers. Ze zijn als pop-up's opgezet in kansarme wijken met weinige sociale binding en gehuisvest in panden die anders toch maar leeg zouden staan. Onder andere Schmidt Zeevis is een sympathiserende leverancier.

In de restaurants kunnen buurtkinderen - maar ook ander vroegrijp spul dat uit andere wijken komt binnenwaaien - elke dag meehelpen om het weekmenu te bereiden en uit te serveren. Zo blijven ze van de straat, leren ze koken en pikken ze ook zelf een gratis gezonde maaltijd mee. 

Daarnaast komen ze er overduidelijk ook voor de fun die ze er met elkaar kunnen hebben. Bereid je als gast maar voor op een hoop entertainment wanneer je ze aan het werk ziet, want in geen enkele andere restaurantkeuken wordt zo gedold, geflirt en gegiebeld. 

Een rivierkreeft of een grote schol gaat bewonderend of verbaasd door wel vijf handjes voor ie op een bord belandt en de service aan tafel is al net zo arbeidsintensief. Reken erop dat je in een Hotspot Hutspot ten minste vijftien maal wordt gevraagd of je besteld hebt, of je lekker zit, of het smaakt, of je nog iets te drinken wil, of je nog iets te drinken wil en of je nog iets te drinken wil. 

Er wordt in de HH's trouwens geen alcohol geschonken, en de begeleiding door een of twee volwassenen op de werkvloer is lief maar kordaat. Oké, het personeel mag af en toe naar buiten om daar wat te gaan keten, en zo nu en dan mag er ook wel wat uit de pan voor eigen consumptie worden gelepeld. Maar als ze aan de bak moeten, is de kookjuf resoluut.

In Schiebroek is het keukenmeesteres Manuëla die de jongens en meiden in het gareel houdt.  Aangezien er maar een enkel houten schotje tussen haar domein en de tafeltjes van de gasten staat, krijg je als ouder zonder bijbetaling een lesje opvoedkunde van haar mee: mooi om te zien hoe ze de teugels wisselend viert en aanhaalt, maar geen moment in de stress of zelfs maar geïrriteerd raakt. Integendeel.

Er wordt in de HH's ook bepaald niet getrut. Lid zijn van de witte én de zwarte brigade betekent dat je álles moet willen leren: brood bakken, koffie zetten, bouillon trekken, een gerecht opmaken én afwassen. Uit grote bakken voor de deur van het Schiebroekse restaurant moeten door de manschappen ook zelfgekweekte groenten en kruiden worden geoogst.

Een driegangenmenu in HH kost maar € 7,50 en daar krijg je wel wat voor. Er wordt centraal voor de vestigingen ingekocht, en deze week schafte de pot achtereenvolgens groentesoep, een bord vol rivierkreeftjes uit de Alblasserwaard, gebakken aardappelen, brood, boontjes en aangezuurde witte kool, met een heerlijke, versgebakken perentaart na.  

En het plezier dat we hadden, deed dus de rest. Mocht het eventueel met de kookkunsten van het dienstdoende clubje ongeregeld niets worden, dan bevelen we Bob Richters hierbij aan om naast Hotspot Hutspot een theaterschool te beginnen.