De Euromast: een visje eten op 100 meter hoogte

Architect Hugh Maaskant had al naam gemaakt met het iconische Groothandelsgebouw toen in 1960 in enkele weken tijd de door hem ontworpen 107 meter hoge Euromast werd opgetrokken, een meer dan levensgroot uitroepteken als aankondiging van een nieuwe tijd. En zie, vele nieuwe tijden later staat de Euromast nog altijd fier overeind, hoger dan toen zelfs met zijn in 1970 geplaatste Space Tower van nog eens 85 meter.

Indertijd moest de Euromast de bloemenshow de Floriade opluisteren. Als hoogste gebouw van Nederland bezat Rotterdam met de toren een toeristische attractie van jewelste. Van heinde en verre kwamen de mensen om het wonder van de wederopbouw van bovenaf te aanschouwen. Aan de voet van de Euromast begon de bedrijvigheid van de haven die hard op weg was de grootste van de wereld te worden. (Dat werd een feit in 1962).
Overal schepen, hijskranen, goederenwagons en vrachtwagens, vanaf die 100 meter hoogte keer je neer op een dynamische speelgoedwereld.
Niets is daarvan over, stel ik vast als we bovenin de mast aan ons gereserveerde tafeltje worden geplaceerd. Het is aan de heiige kant, dus Hoek van Holland en zelfs Delft blijven vandaag in nevelen gehuld. Maar dat de haven de stad verlaten heeft, kan niet worden ontkend. Een enkel bootje tuft over de rivier, de kades van weleer staan vol woongebouwen. Aan de andere kant van het restaurant verrijst de stad. Inderdaad, een nieuwe tijd.

Een voornamelijk wit gehouden ruimte

Wat is dan anno nu nog het nut van de Euromast? In de eerste plaats is die fascinatie met het uitzicht gebleven. Alleen het uitzicht is veranderd en dat verandert nog altijd. Op deze donderdagmiddag blijkt de brasserie dienst te doen als ontmoetingsplaats voor gezelschappen. Zijn het werklunches, teambuildingsessies, kennismakingsuitjes? Ook zien we ouders met kinderen die kennelijk al, of nog, vakantie hebben. Alles bij elkaar goed voor een gezellig geroezemoes in de voornamelijk wit gehouden ruimte.
We kwamen om te eten, maar moesten beneden € 9,25 de man entree betalen. Dat verhindert dat de Euromast in de stad de rol speelt van een plek waar je even afspreekt om een kop koffie te drinken. Voor die toegangsprijs kun je, eenmaal boven, wel op alle platforms en ook een ritje maken in de om de Space Tower heen draaiende cabine van de Euroscope. Wij hielden het voorlopig op een glas witte wijn.
De kaart bood behoorlijk wat keuze, van gewoon (rundvleeskroketten met brood of friet) tot minder gewoon (romige bloemkoolcurry en kikkererwtenbeignets). Ik was wel nieuwsgierig naar de piccata milanese van beekridder met salsa verde (€ 20). Beekridder? Wikipedia sprak van trekzalm of riddervis. De juffrouw van de bediening zei stellig dat het een witvis was uit zoet water. Nou vooruit, laat maar komen dan. Mijn tafelgenoot vroeg de gegrilde runderlende (€ 21,50) en deze zo rood mogelijk.

De piccata was een soort lekkerbek

De piccata bleek een soort lekkerbek te zijn, gepaneerd en gefrituurd, en vanbinnen lichtroze van kleur dus niks geen witvis. De smaak was wat vlak, wat door de rucola en de salsa verde enigszins werd verbloemd. Het stuk vlees aan de overkant van de tafel zag er goed uit en was precies zoals mijn tafelgenoot het had bedoeld. Als bijgerecht kregen we patatjes met mayonaise en nog meer rucola.
Terwijl we aten, leek het om de Euromast zelf wat op te klaren, maar verder weg ging de wereld schuil achter een grijze mist. Daar was helemaal niets meer van te zien toen we eenmaal beneden stonden. Toen pas bedachten we dat we vergeten waren om helemaal naar boven te gaan.