Moni en Peter gaan voor de topkwaliteit van HMB

Peter: Wat een pis-weer! Neem je een handdoekje mee?
Moni: Neem jij een autootje mee?
Peter: Nee, we gaan lopen en OV-en. Paraplu mag!
Moni: We gaan toch niet weer naar Schiedam?
Peter: Het zal meevallen. Beloofd!

Goede verhalen, een zekere winner, dacht ik

Peter vond het tijd geworden om weer eens de brug over te gaan. Het werd uiteindelijk onder de brug door want vanwege de zomerse buien gingen ze met de metro. Het restaurant dat Peter had uitgekozen, was HMB. Bijna droog kwamen ze binnen. Na afloop werden de ervaringen geheel volgens de traditie gedeeld.

Peter: Goede verhalen en een eerder bezoek van ieder van ons waren hier aan voorafgegaan. Een zekere winner verwachtte ik. Heb ik gelijk gekregen?

Moni: Ik vond het super. De eerste (en tot nu toe enige) keer dat ik hier at, was een dag na hun openingsweek. Ik was benieuwd of er iets veranderd was intussen. Gelukkig niet! Het is een prachtige zaak, waarbij het behang met kolibries bepalend is geweest voor de rest van de inrichting. (HIP Studio's was verantwoordelijk voor het lichtplan en bedacht lampen in de vorm van vogelkooien en een immense tak met lampjes.) Ik blijf me verbazen dat zo'n grote, hoge ruimte, zoveel sfeer en warmte uit kan stralen.
Maar ik dwaal af. Wat vond jij van het eten?

Peter: Ik had hier één keer eerder geluncht. Toch herkende Chantal de Raaf, de gastvrouw, ons beiden. Vond ik een goed begin. De kaart bestaat uit kleine gerechten waarvan alleen de ingrediënten worden genoemd. Dat maakt nieuwsgierig naar de uitvoering. Ik bestelde vooraf een kalfsgehakt balletje | aardappel | truffel. Ik kreeg er twee, op een bedje van aardappelpuree en kalfsjus met een schuim van truffel. Opgediend op een mooi bord. Een lust voor de tong én het oog. En dat ging dus de hele avond zo door.

Chantal stelde de beste wijnkaart samen

Moni: Kun jij je nog herinneren dat Chantal ooit te gast was bij Paul de Leeuw? Ze had de beste wijnkaart samengesteld, volgens GaultMillau. Dat was ten tijde van haar carrière bij Restaurant Fred**. Ze vertelde toen dat ze eerder in een snackbar had gewerkt. Ik heb veel respect en bewondering voor deze dame en haar vriend Rolph Hensens, de chefkok, als je ziet wat zij in korte tijd opgebouwd hebben. Haar sommelierstaken heeft ze inmiddels wel overgedragen aan een collega. De uitdaging om een mooie fles wijn uit te zoeken die bij al onze gerechten zou passen, ging hij graag aan. Hij raadde ons een zalige viognier aan (een druif waar ik tot nu toe geen fan van was).

Peter: Het is grappig dat zo'n jonge zaak nu al vol zit met leuke anekdotes. Het verhaal achter Hummingbird is er ook zo een. Die naam, geïnspireerd op het typerende behang van het restaurant, werd al snel verboden door een gelijknamige bakkerijketen in Engeland. En zo werd het dus HMB. Ook opmerkelijk is dat de menukaart vermeldt dat kleding en schoenen gesponsord zijn door twee chique winkels. Het levert leuk geklede bediening op: blauwe pantalon, wit overhemd en bretels. Op kleurige sneakers.

Moni: Dat vind ik nou zo leuk! HMB durft informeel te zijn, in combinatie met een keuken van topkwaliteit. De opbouw van de kaart lijkt wel een trend: die rechtopstaande streepjes tussen de belangrijkste ingrediënten zien we regelmatig terug (zelfs op de kaart van het grand café van vorige maand). Ook het kiezen uit (in dit geval 25) signature gerechten, die als tussengerecht geserveerd worden, komen we steeds vaker tegen. Op die manier kun je zelf bepalen hoeveel je eet. Ik vind het een goede ontwikkeling. Valt er dan echt niets te klagen? Was de witte chocolade bij de koffie het enige minpuntje?

Peter: Ik vrees dat heel veel mensen witte chocolade wél lekker vinden (net als banaan). Dus ook die laatste friandise gaat de pret niet drukken. We hebben weer een winner gehad waar ik zeker vaker zal komen. En jij voelt nu natuurlijk meteen die gezonde wedstrijdspanning, want de volgende keer ben jij aan zet. Ik ben benieuwd Moni!