Bij Leuk schuif je aan voor ongecompliceerd eten en gemoedelijkheid

Bij aankomst is er al genoeg gaande; aan de ene zijde wordt het hoekterras nog opgebouwd, terwijl aan de andere zijde mensen al druk in gesprek zitten en genieten van hun drankjes in de zon. De kussens liggen nog maar net op de steigerhouten banken of er zitten al mensen, die elkaar overduidelijk al langere tijd kennen. Begroetingen en grappen vliegen in het rond en eigenaresse Bianca Hageraats geeft een aantal een kus of knuffel. Er worden alvast biertjes vooruitbesteld voor mensen die aan komen fietsen en er wordt toch nóg een borrelplankje besteld. De sfeer zit er direct al goed in.

Een aangenaam begin

Na de hartelijke ontvangst door Bianca beginnen we met een ‘Leuk proeverijtje’; een plankje met olijven, gamba’s met piri-piri saus, runderbavette, serranoham met zongedroogde tomaatjes, brood met aïoli en een klein courgette-wortelsoepje. In eerste instantie lijkt de plank niet heel erg spannend, maar hier komen we direct op terug. De bavette is ontzettend mals; deze smelt zowat op de tong. Ook zijn we zeer tevreden over de piri-piri saus van de gamba’s; niet te pittig, wel heel smaakvol gekruid. Zeker de moeite waard om voor terug te komen in de hoofdgerecht-variant die eveneens op de kaart staat. De aïoli is dan weer wat zoet, waardoor we het idee krijgen dat deze is aangemaakt met kant-en-klare mayonaise, maar dit schoonheidsfoutje wordt door het soepje dan weer helemaal goedgemaakt. De friszoete wortel en het wat neutraal-aardse van de courgette balanceren elkaar goed uit; en de soep is niet te fijn gepureerd, wat het mondgevoel te goede komt. Dit verrassende begin maakt ons enthousiast voor de rest van de gerechten.

Veel, vol en vullend

We kunnen niet kiezen tussen de Black Angus beef burger, de runderbavette (daar willen we wel meer van) en de spareribs; maar laten ons uiteindelijk de laatste aanraden; mét bbqsaus. Overigens kunnen deze ook geserveerd worden in de variaties honing, pittig of ketjap en op woensdagen kan je je zelfs onbeperkt tegoed doen aan spareribs voor €17,50.

De ribs worden geserveerd op een houten plank en dankzij de marinade hebben ze een mooie rode kleur. Bij de eerste hap blijkt dat de spareribs goed gegaard zijn, waardoor het vlees makkelijk van het bot komt. Ondanks dat de malse ribs zeer in de smaak vallen, krijgen we ze amper voor de helft op. Volgens de kaart gaat het hier dan ook om 500 gram aan vlees. Bianca biedt aan om ze mee te geven in aluminiumfolie. Dit laten we ons geen twee keer zeggen, want we wilden wel verder eten, maar konden simpelweg niet meer.

Homemade Provençaalse tomatentaart

De andere keus is gevallen op de ‘homemade Provençaalse tomatentaart’, wat een quiche blijkt te zijn. Hierbij is het eimengsel zó luchtig is geklopt, dat je haast niet doorhebt dat het een vrij zwaar gerecht is. Behalve ei, zit er namelijk ook room in deze hartige taart. De consistentie van de taart is uitstekend; luchtig, maar niet te droog, de tomaten zijn sappig, maar toch is de taart absoluut niet zompig. De taart wordt geserveerd met gegrilde courgette en rode ui. Qua smaak passen deze goed bij de Provençaalse insteek van de tomatentaart. Er is ruimschoots gebruik gemaakt van olijfolie wat het zware gerecht nog wat voller laat lijken. Naast de groenten wordt een kleine groene salade geserveerd, die heerlijk knapperig en vers is. De cherrytomaatjes in de salade zijn een frisse tegenhanger van de zoete tomaten in de taart en de kaas (van De Rotterdamsche Oude) is een welkome zoutige toevoeging die weer aansluit bij de gegratineerde kaastopping van de quiche. Een eenvoudige, maar verrassend prettige versie van deze klassieker.

Zowel de taart als de spareribs worden geserveerd met zoete aardappelfriet. Deze worden geserveerd met een wat zoetere mayonaise en sluiten goed aan op de lichtzoete bbq-marinade van de spareribs. De koolsla lijkt eveneens aangemaakt met dezelfde mayonaise, die iets te zoet-romig is naar onze smaak; en mede door de hoeveelheid aan spareribs en friet laten we deze voor wat het is.

Voor wat zoets is er altijd ruimte

Ondanks dat beide gerechten vrij zwaar zijn, laten we ons dankzij het toverwoord ‘homemade’ toch nog de parfait met cantuccini (Italiaanse amandelkoekjes) aanraden. Bovendien vinden we het erg charmant dat deze bij Leuk zonder machine gemaakt wordt. Sneller dan verwacht is het bordje leeg. Zoals Bianca zegt: “voor wat zoets is er altijd ruimte.”

Gemoedelijkheid en levendigheid in de buurt

Ondertussen is het buiten een beetje afgekoeld en het terras iets rustiger geworden. Daarentegen is het binnen nu gezellig druk. Er hebben een groepje en een tafeltje van twee gereserveerd, maar de buurt weet Leuk te vinden en het is binnen rumoerig en levendig. De actieve Bianca Hageraats (tevens organisator van Hippie Village Blijdorp) is al sinds 1992 af en aan uitbater van de zaak die ze ooit met haar ex-man begon als Café Statenweg.

De buurt veranderde en zo ook de insteek van de zaak; na enkele jaren de zaak verpacht te hebben kozen Bianca en haar zoon Jamie voor een andere richting. Bianca had geen zin meer in “de paradijsvogels die tot twee uur aan de toog hingen” en richt zich de afgelopen twee jaar meer op het eetcafé-publiek. Dit sluit beter aan bij de huidige bewoners, “veel dertigers, en ook expats”. Jamie is ondertussen een nieuwe richting ingeslagen en houdt zich nu bezig met horeca in het zonnige Mallorca, maar bij Bianca en haar dochter kan je nog steeds terecht voor een goede hap en een gezellig gesprek in, zoals ze het zelf noemt “het Kleine Amsterdam; of zelfs een stukje Frankrijk” van Blijdorp. Zelf woont ze boven de zaak en kan zich geen leukere plek voorstellen. Bianca straalt energie en gemoedelijkheid uit; en dat is precies wat je vindt bij Leuk. Bij Leuk kan je terecht voor ongecompliceerd eten, met veel ruimte voor persoonlijke aandacht en gezelligheid.