Studio de Bakkerij verbindt eenzame ouderen met theater en eten

Het theater is klein, maar fijn. De eerste ruimte is goed gevuld met klaptafels en -stoelen en er hangt kerstversiering aan de muur. Opvallend is de gouden muursticker met de tekst ‘Ik heb, ja hoe zeg je dat… een desinteresse in de decembermaanden’. De kleine tafels zijn gedekt en op een mooi plateau liggen een wat plakjes kerststol. De bezoekers worden netjes naar hun tafeltje begeleid en krijgen iets te drinken.

Studio de Bakkerij heeft voor deze kerstvoorstelling een crowdfund-actie gehouden. Door deze actie kunnen eenzame ouderen gratis naar de voorstelling. De oudjes raken gezellig met elkaar aan de praat en hebben het naar hun zin. Met deze kerstvoorstelling wil Maarten Bakker, de schrijver van ‘Alweer die feestdagen…’, mensen met elkaar verbinden. Veel bezoekers komen alleen naar de voorstelling en leren aan tafel nieuwe mensen kennen.

Geen fan van de feestdagen

Ineens klinkt een kerstmuziekje uit de speakers en een vriendelijke stem begroet de aanwezigen en vertelt wat er tijdens de voorstelling gaat gebeuren. Dan is het tijd voor de eerste monoloog, waarin acteur Leo Hogenboom het verhaal verteld van Herman, die niet zo’n fan is van de feestdagen. Na het eerste deel van de voorstelling is het tijd voor de eerste gang: mosterdsoep met een knapperige soepstengel, gemaakt door Resto van Harte. Erg lekker, zacht en romig van smaak. De bezoekers lepelen alles lekker naar binnen, terwijl er gezellig gekletst wordt.

Dan klinkt er weer een kerstmuziekje en begint te stem weer te vertellen: ‘Lekker gegeten? Mooi, pak dan nu je spullen, want we gaan verder naar de volgende locatie.’ Verbaasd kijkt iedereen elkaar aan… Dan opent er een gordijn en is er een tweede, grotere ruimte te zien. Daar staan grotere tafels die feestelijk versiert zijn. Iedere gast heeft een nummer gekregen en het is de bedoeling dat je zo je plek in de nieuwe ruimte vindt. Na wat zoeken heeft iedereen zijn plek gevonden en kennis gemaakt met de nieuwe tafelgenoten. Het is tijd voor de tweede monoloog.

Een vrouw en een fles wijn

Deze monoloog gaat over het verhaal van Marianne, de zus van Herman. Het is ‘t typje dat van aandacht houdt, vooral te merken aan haar uitbundige verhalen over haar ‘geweldige’ kerstdinertjes. Helaas komt er dit jaar niemand opdagen en drinkt ze de fles wijn die op tafel staat zelf maar leeg.

Na het tweede deel van de voorstelling worden er etagères met daarop verschillende soorten vers brood en fruit geserveerd. Daarop volgen nog schalen met kaas, vlees, paté en zoet beleg. Er klinkt een gezellig geroezemoes in de zaal tijdens het eten. Er wordt brood gesmeerd voor de tafelgenoten die dat niet meer zelf kunnen en er wordt veel verteld over vroeger.

Theater in een uitvaartzorgcentrum...?

Nog een laatste keer klinkt de stem door de speakers van het theater. Of we naar het uitvaartzorgcentrum naast het theater willen komen… Daar wacht het toetje op ons, die we tijdens de monoloog van Carla kunnen opsmikkelen. Carla is overleden en vertelt hoe ze aan haar einde is gekomen en dat schoonmoeder Marianne niet is komen opdagen bij haar crematie.

Het verhaal zat erg mooi en sterk in elkaar, de monologen vulden elkaar goed aan. We hebben genoten van het eten en zijn aan het denken gezet na de monologen van de acteurs. En dat was de bedoeling volgens Maarten Bakker.