Manhattan met uitzicht op schitterend R'dam Centraal

Alleen al vanwege het uitzicht is een bezoek aan The Manhattan Brasserie de moeite waard, nog even los dus van de Manhattan Lunch Deal (twee gangen € 17,50, drie gangen € 22,50) waarover straks meer. Vanuit de tweede verdieping van het luxe hotel dat is genoemd naar het eiland dat 'wij' met de Engelsen ruilden voor Suriname, kijk je op het nieuwe Centraal Station, vanuit dit perspectief nog imposanter dan als je er voor staat.

In mijn beleving van de stad speelt The Manhattan Hotel geen andere rol dan die van herkenningspunt. Waar je ook bent, overal zie je wel de contouren van de 149 meter hoge Millenniumtoren aan het Weena waarin het hotel gevestigd is. Maar wat ga je naar een hotel in de stad waar je woont?
Dat hotels er alleen zijn om onderdak te bieden aan bezoekers van buiten, blijkt een achterhaalde gedachte. Hun lobby's, hun bars, hun restaurants eisen steeds meer hun aandeel op in het stadsleven, een internationale trend die ook in Rotterdam voet aan de grond heeft gekregen (nhow, CitizenM, Hilton met zijn Stadshal).
Wat dat betreft zou The Manhattan nog een slag kunnen maken. De entree nodigt niet erg uit om er binnen te stappen. Op straatniveau wordt nergens aangeduid dat zich op de tweede verdieping een restaurant en een bar bevinden, je moet het weten. In de lobby is weer wel een Illy-koffiebar met comfortabele stoelen.

Eenentwintigste-eeuwse gezicht van de stad

Eenmaal boven valt meteen de anonieme inrichting van de eetzaal op. Een hippere uitstraling zou geen kwaad kunnen. Het uitzicht maakt veel goed: links het Groothandelsgebouw als icoon van de wederopbouw, rechts de Delftse Poort dat in de jaren tachtig naast het Centraal Station verrees en daar tussenin Rotterdam Centraal, het eenentwintigste-eeuwse gezicht van de stad.
De ontvangst is allervriendelijkst en we krijgen een tafeltje aan het venster. Beneden ons worden viooltjes geplant. Het Stationsplein is in bezit genomen door wandelaars, reizigers, fotografen, skateboarders en zonaanbidders. De kaart van de lunchdeal is een A4'tje; het is de eerste dag van de nieuwe kaart die nog niet eens op internet staat. Zo nieuw is de kaart dat een van de voorgerechten nog niet voorhanden is.
Ik kies de crème van doréaardappelen met voorjaarstruffel, mijn tafelgenoot neemt de fruits de mer. Bij de soep krijg ik twee sneden goed meergranendesembrood. Het bord aan de overkant ziet er ook lekker uit: een oester, een stukje vis, een zalmslaatje en garnalen. Glas chardonnay (€ 6) erbij: laat ons maar zitten hier.
Als hoofdgerecht nemen we allebei hetzelfde: drie bereidingen van Kamperlam met parelgort, voorjaarsgroenten (doperwten en geroosterde courgette). De borden zijn fraai opgemaakt met worstje, stoofvlees en een gebraden stuk lamsbout. Voor doperwten lijkt het me nog wat vroeg in het seizoen, maar als voorproefje op de zomer smaken ze goed. De gortekorrels knappen in je mond en gaan heel goed samen met het gestoofde vlees. Van courgette ben ik niet zo gecharmeerd, maar dat is mijn enige particuliere eigenaardigheid die naam mag hebben.

De lunch is echt een goeie deal

We dronken er dezelfde chardonnay bij; achteraf was de rode huiswijn misschien beter passend geweest. Maar bij het schitterende uitzicht — en reken maar dat het nieuwe station schittert in de zon — past elke wijn, geloof me. Met twee cappuccino's en twee espresso's sloten we de lunch af; die waren dan met respectievelijk € 4,75 en € 3,25 best prijzig. Daar staat tegenover dat de lunch echt een goeie deal is.
The Manhattan doet ook in dinner deals: voor het tweegangenmenu van de chef (Maarten Post) betaal je € 28,50, een gang meer brengt het totaal op € 34,50. Het lijkt me goed om nog eens terug te komen voor het gascogne-rundvlees dat na 21 dagen rijping wordt gegrild.
In de lounge is het trouwens ook mogelijk om te eten: oesters uit Normandië (€ 16), de Manhattan burger (€ 15,50), de clubsandwich (€ 12,50) en natuurijk, 'bitterballen' (€ 7). Die aanhalingstekens natuurlijk voor de internationale klandizie.