Bepaal zelf wat je betaalt bij het Aanschuiflokaal

Idealen, dat zijn mooie dingen. Passen heel goed thuis in het rijtje ‘opstaan voor oude mensen in het openbaar vervoer’ en het algemenere ‘doe aardig tegen de mensen om je heen’. Je hebt echter altijd mensen die net even een stapje verder gaan. Zoals Isabel Rupschus. Ze besloot vanaf 1 april dit jaar ‘eurovrij’ door het leven te gaan. Wait, what? Dat is een grap, toch? Nope, ze gaat echt zonder euro het leven door. Om het nog net even makkelijker te maken, besloot ze bovendien ondernemer te worden.

Betalen in euro of in DAM

Als ik binnenloop, vlak voor lunchtijd, druppelen er wat mensen binnen. De meesten kijken verbaasd, maar gaan wel zitten. Ondanks alle idealen is het hier alles behalve zweverig. Er glimt een serieuze espressomachine, de koffie is van Ketelbinkie. En met dranken van Fentimans, allerlei lunchgerechten en een prachtige appeltaart, kun je er best terecht voor wat lekkers.
Hoe doet ze dat zonder geld? Isabel: ‘Ik heb de afspraak dat ik later kan afrekenen.’ Dat afrekenen, dat is ook bijzonder. Je kunt hier lang zoeken naar de prijslijst, die is er niet. Je betaalt wat je het waard vindt. Dat kan gewoon in euro, maar ook in DAM. Want hoewel ze zelf niet aan de euro wil, werkt Isabel wel met het nieuwe, Rotterdamse financiële systeem DAM. Veel leveranciers, onder andere Ketelbinkie en Firma Bijten, doen daar aan mee.
Isabel legt uit: ‘pasgeleden had ik mensen die niet konden pinnen. Nou, dan reken je toch niet af. Ik zie je wel weer eens verschijnen. Dat vonden ze wel bijzonder.’ Me dunkt. Als naast me een stel koffiedrinkers af wil rekenen, zie ik knipperende ogen en een glazige blik (‘Eh, is dit goed?’ ‘Ja hoor, prima’.)

Lekkere lunch met vertrouwen

Je bent van De Buik of niet, dus ik wil eten. Dat kan, de lunch wordt verzorgd door Brigitte van Anima Mia. Er is niet echt een vaste kaart. ‘We hebben wel altijd tosti’s, een soep van de dag. En gister bijvoorbeeld een salade van quinoa met kruiden.’ Zonder vlees blijkbaar, maar dat is best. Ik ga voor een tosti met vijgenjam, brie en walnoten. En die bevalt. ‘Er was nog wat quinoa, die heb ik erbij gedaan. Kun je proeven.’ Wederom prima voor elkaar, lekker fris ook.

De lunchroom zit nu nog boven, vanaf juni gaat ‘ie naar de begane grond en wordt het een combinatie met een galerie. De inrichting is een combinatie van meubels uit tweedehandswinkels (het meeste is te koop) en dingen uit het laatste huis van Isabel. Een huis heeft ze namelijk niet meer. ‘Dat kostte 700 euro per maand, dat lukt natuurlijk nooit, zelfs niet als ik dat in DAM kan afrekenen.’ Ze verblijft nu in huizen van mensen die op vakantie zijn. Zonder geld door het leven gaat haar heel goed af. ‘Vroeger gaf ik gewoon alles maar uit, heel nutteloos eigenlijk. Dit voelt als een bevrijding.’ En weet je, als je haar zo bezig ziet, geloof je dat ook. ‘Je moet een beetje vertrouwen hebben, dan komt het wel.’ En zo is het. Het bedrag dat ik voor mijn lunch over heb, rond ik naar boven af: 12,50. Gewoon in euro's, want ik hou het zelf nog even bij geld.