In San Marco is alles vers en gemaakt in eigen keuken

Sinds de wisseling van eigenaar drie jaar geleden is San Marco op het Bergpolderplein met stip mijn favoriete Italiaanse restaurant. Het menu, inclusief nagerechten, wordt grotendeels in eigen keuken en met verse ingrediënten bereid. Vanavond worden we als te doen gebruikelijk vriendelijk begroet door de eigenares, die ons na aankomst vier minibroodjes brengt met een olijventrio: olijfolie, olijventapenade en hele olijven.

We weten dat we bij San Marco gerust mousserende wijn per glas mogen bestellen, al is het er maar één, maar vanavond kiezen we voor een hele fles bubbels. Door de aangename temperatuur op deze zomeravond ben ik ondanks de miezerregen die af en toe valt op het terras gaan zitten. Ook al moet ik daardoor op een gegeven moment wat harder praten met mijn tafelgenoot die onder het afdakje van het ristorante beschutting zoekt. Maar vanavond is wel lekker het hele terras voor ons alleen. Als we de kaart krijgen aangereikt slaan we die vol ingehouden verwachting open.

Vega-tortelloni met ricotta en spinazie

Als vegetariër ben ik gewend niet veel keus te hebben, maar bij San Marco kan ik, heel luxe, kiezen uit maar liefst drie gevulde-pastagerechten zonder vlees. Ik bestel de huisgemaakte tortelloni met ricotta, spinazie en een vleugje citroen in een botersaus met rozemarijn. Vooraf neem ik de soep van geroosterde knoflook met sinaasappel en amandelen: een zacht-romige zuppa met een milde knoflooksmaak, een frisse citrustoets en een lekkere crunch van geschaafde amandelen, die in tegenstelling tot veel andere soepen op roombasis verrassend licht is. Mijn tafelgenoot houdt het simpel en kiest voor een pizza marinara.

Huisgemaakte pasta

Mijn tortelloni is boterzacht, bijna mals, met een vers smakende vulling en een zweem van citroen. Er gaat niets boven zelfgemaakte pasta, zo bevestigt San Marco maar weer, hoewel ik nog veel te vaak gevulde pasta tegenkom met een rubberachtige beet en dat kenmerkende groothandelssmaakje. Ook in restaurants waar men beter zou moeten weten, want zelf pasta maken en vullen is bewerkelijk en de verleiding van de instantoplossing groot.

Mijn tafelgenoot murmelt intussen iets over een ‘mediterrane zilte smaak’ en ziet met een wat glazig wordende blik in de ogen – en vier glazen rosé frizzante achter de kiezen – afbladderende vissersbootjes in blauwgroene pasteltinten voor zijn geestesoog langsvaren. Dat de pizza met zeevruchten tot de laatste kruimel opgaat, zegt waarschijnlijk nog het meest.

Restaurants die stilstaan bij de herkomst van de ingrediënten hebben bij mij een streepje voor. Het wijst op een bepaalde betrokkenheid, op een diepere liefde voor eten, op respect voor voedsel en omgeving. San Marco scoort op dit vlak een dikke voldoende: waar mogelijk worden de gerechten aangepast aan de seizoenen – asperges, spinazie en aardbeien als het daar de tijd voor is. Ook maakt men gebruik van lokale producten als de Rotterdamsche confituur, een sociaal-maatschappelijk project uit de Afrikaanderwijk, en wordt de vis gekozen aan de hand van de Viswijzer. Prettig is verder dat de hoofdgerechten in twee portiegrootten verkrijgbaar zijn, een slimme manier om verspilling van voedsel (en geld) tegen te gaan.

Zoete crostata met appel en gember

Inmiddels is het droog geworden met zelfs een klein zonnetje en is het goed toeven op het nog steeds verlaten terras (binnen zit het restaurant wel vol). Wanneer ik een tweede maal naar de menukaart vraag, is het om een nagerecht te kiezen. Voor mij wordt dat de torta di casa: een niet te zoete crostata met een heerlijk frisse vulling van appel en gember (een van de zes varianten van de Rotterdamsche confituur, met ‘100% biologisch fruit’) begeleid door een goede cappuccino met een blokje zelfgebakken kokoscake. Mijn tafelgenoot geniet intussen van een Irish coffee. Na nog een laatste cappuccino keren wij ten slotte tevreden huiswaarts, in mijn tas zit een potje heerlijke lokale confituur.