Klassiek dineren op het SS Rotterdam

Het is de reis waard

Mijn vriend en ik begeven ons op een vrijdagavond naar het SS Rotterdam. Ik weet weer waarom ik hier niet zo vaak kom: met het openbaar vervoer is het toch een hele rit. Maar als we uitstappen, is de aanblik van het imposante SS Rotterdam het waard: het voormalig cruiseschip ligt er mooi bij in de avondschemering.

Restaurant Club Room, vroeger de huis- en rookkamer van de hogere klassen, is zoveel mogelijk in originele staat behouden, waardoor je je in de jaren vijftig waant. Wat het meest opvalt wanneer je binnenloopt, is de grote, open keuken middenin de zaak, waarin alle gerechten worden bereid. In een aquarium zwemmen een paar kreeften. Zo’n zeven tafels zijn bezet en hoewel je in de klassieke ambiance eerder een wat ouder publiek zou verwachten, is het vanavond gemengd: een ouder stel, maar ook een gezin met een kind van een jaar of tien en twee Engelse zakenmannen.

We nemen plaats in de zware, houten stoelen met donkerpaarse, lederen bekleding. Onze tafel biedt uitzicht op Parkhaven en Coolhaven aan de overkant van het water. We besluiten te kiezen voor het viergangen verrassingsmenu van de chef, inclusief wijnarrangement. Chef Rik Simonis kookt graag op een herkenbare manier: ‘Gasten zien en proeven duidelijk welke ingrediënten gebruikt zijn in mijn gerechten.’ Die strategie komt direct naar voren bij de amuse: een bospaddestoelenbavarois knolselderij en dragonder. De paddestoelensmaak is inderdaad herkenbaar, maar niet overheersend.

Bij het voorgerecht, een tonijnduo van tartaar en sashimi met pijnboompitjes en mayonaise, worden stukjes grapefruit geserveerd, die door hun frisse smaak heerlijk combineren met de vette vis. Daarbij hoort een bijpassende Chardonnay, vertelt sommelier Danielle. Ze kan honderduit vertellen over wijn, zo zal later op de avond blijken.

Het tussengerecht bestaat uit een coquille op een bedje van witte asperges met mousse van asperges en pata negra. Daarbij een glas Pinot Grigio gerijpt op eikenhout ('de boterachtige smaak van de wijn past goed bij het visgerecht'). De volgende wijn die Danielle ons inschenkt is een Malbec uit Mendoza, Argentinië. Het hoofdgerecht is namelijk runderlende met – alweer – asperge en truffelsaus, een gewaagde keus voor een verrassingsmenu. Mijn vriend is fan, ik iets minder omdat ik niet gek ben op vlees dat nog erg rood is van binnen.

Voor het personeel is niets teveel: of je nu een vraag hebt over de wijn of over het schilderij dat aan de muur hangt. Voor het jongetje aan de tafel naast ons wordt speciaal een bord friet uit het Lido (het andere, meer laagdrempelige restaurant) gehaald en de zakenmannen krijgen een geschiedenislesje over het schip.

Opvallend genoeg blijft het in de Club Room de hele avond rustig. Jammer: een voller restaurant had de avond net wat gezelliger gemaakt. Is het de wat afgelegen ligging? Of misschien het prijskaartje? Weet het schip vooral hotelgasten te trekken, maar blijven de Rotterdammers daarbij een beetje achter? Ik weet het niet, maar zou een diner in de Club Room juist aan Rotterdammers aanraden. En dan vooral aan het tafeltje voor het raam, met uitzicht op de skyline, terwijl de zon ondergaat.