De Centrale kookt uitstekend zonder gewichtig te doen

Centraal in historisch Delft, sinds 2016 in de iconische Koornbeurs, vind je restaurant en wijnbar De Centrale. Dat we het niet eerder ontdekt hebben mag een schande genoemd worden. Want eigenlijk – al klinkt het raar – is het hier veel te goed.

​Kunst aan de muur 

Dat is met de deur in huis een compliment voor uitstekend koken zonder gewichtig te doen. Met goede wijnen, sterke bediening en een ontspannen sfeer. De Centrale is elke dag open, alleen voor diner. Of een glas wijn natuurlijk.

De binnenzijde is ruim en hoog met stoere pilaren en een centrale bar waaromheen in twee verdiepingen de tafels staan opgesteld. Voor twee of meer personen, sommige in gezellige nisjes.

In een ervan nemen we plaats, op een kleine verhoging. De inrichting kent een smaakvolle combinatie van strak zwart staal, lichtbruin hout en okergele stoelen. Inclusief de acht krukken, voor een goed glas met een hapje aan de bar. Aan de muur hangt kunst van regelmatig wisselende artiesten.

​Extra veel proeven 

Een aperitief? Graag! De wijnkaart is compact maar fijn gevuld, voor een groot deel met eigen import. En, opvallend veel originele opties per glas. De spontane dame aan onze tafel weet van wijnen, en dat geldt voor iedereen die er werkt. Dat is weleens anders.

Is er, zoals hier, te veel leuks om uit te kiezen, bestel dan ieder een andere wijn - heb je meer te proeven en te ontdekken. Zoals een mousserende riesling van Siegrist in de Pfalz, fris en puntig in Sekt-stijl. Of de Crémant d’Alsace van Baron Kirmann: kruidig en umami in champagne-stijl. Check vooral eens hun wijnshop.

​Oesters met gerookte lardo 

Mede-eigenaar Sjaak, die we eerder spontaan tegen het lijf liepen bij Azurite, legt uit hoe hij het team achter De Centrale ziet: ‘Iedereen is leergierig en we dagen elkaar uit om alles te weten. Over de wijnen, maar ook de gerechten en de ingrediënten daarvan. Welke oester welke is, bijvoorbeeld.”

Over oesters gesproken, we breken met onze gewoonte om voor puur te gaan en kiezen voor oesters met gerookte lardo. Geen spijt van want spectaculair lekker. De Riesling blijkt er de beste match bij.

De amuse is fris en cheesecake-achtig. Vrij vlot erna, zuurdesembrood vergezeld van opgeklopte boter met miso. Die is heerlijk romig, en doet qua smaak – zouden veertigplussers zeggen – denken aan maggi.

​Inspanning meer dan waard

Bij de ons onbekende zoetwaterzalm, beekridder genaamd, nemen we een glas albarino uit het Spaanse Rías Baixas van ValdeCeo. De vis, die in drie mootjes op een mooi bordje ligt, heeft een aangename, rokerige bite en een friszure begeleiding. De dressing is waanzinnig goed en vraagt de wijn direct ten huwelijk. Een perfect koppel.

Op naar Italië, een chardonnay uit Piemonte, L’Armangia van Robi&Robi. Die is vol en rond, kruidig ook, en fris genoeg om niet om te vallen. We drinken die bij de sous vide gegaarde biet in honing met beurre blanc. Een bewerkelijk gerecht, verklapt Sjaak, dat de inspanning meer dan waard is. De wijn is een tikkie overheersend, maar zeker niet ten koste van.

​Signature dish van kreeft

Dan is het moment daar, de signature dish, kreeft met yuzu. Erbij een glas uit de Languedoc, Le Champ de Lys van La Croix Belle. Een bio-blend van viognier, grenache blanc, chardonnay en sauvignon. Niet per se onze wijn. En helaas valt ook het gerecht wat tegen.

De espuma is wel heel lekker, maar koud. De pasta is te zacht, meer richting al dente had prettiger geweest. Het bord was lauwwarm, dat hielp ook al niet. Ten slotte komt de wijn het eten niet ten goede. Het slaat de smaak vlak, er blijft een bitter hartje van witlof over. Deze gang verdient verbetering.

Meedenkend over een betere passende wijn gaat De Centrale hier supersportief mee om. Hebben jullie een ander idee? Wij dachten aan een wijn met iets meer textuur, zoals oranje uit Collio. Nou, dan proberen we dat toch? De bordjes waren leeg, maar iets vertelde ons dat dit wel eens een heel gave combo kan zijn.

​De finale bij De Centrale 

Het hoofdgerecht is een stevig potje vlees, een staartje wintermenu, met veel everzwijn. De Bolgheri, een rode topwijn uit Italië, snijdt er als een Japans keukenmes doorheen en smeedt het tot een smaaktechnisch geheel.

De verschillende bereidingen van het bosvarken zijn best ‘wild’, deze wijn lijkt er voor gemaakt en is vele malen interessanter dan de gemiddelde rode per glas in vergelijkbare restaurants. Complimenten!

Tijd voor het nagerecht dat fris en vakkundig, origineel en licht is. Bij het glas Coteaux du Layon van het vermaarde Beaumard snappen we dat helemaal. De andere finale bestaat uit vijf mooie kazen waarvan de Olde Remeker onze favoriet is.

We sluiten af met een zwarte koffie waarvan inspector Dale Cooper zou zeggen: ‘A damn fine cup of coffee.’ Geen idee waar we het over hebben of toch fan van Twin Peaks en acteur Kyle MacLachlan? Check dan dit op Disney+: The Lowdown. Graag gedaan.