t Sterretje: de sfeer van vroeger, pubfood van nu

‘Kom je een keer bij mijn vader eten?’ vroeg Michèle me een paar weken geleden. ‘Die heeft een restaurant in Schiedam.’ Dat is dan misschien geen Rotterdam, maar wel bijna. Ik was een beetje sceptisch over een restaurant met de naam ‘t Sterretje, maar de kaart op internet zag er veelbelovend uit en ik wilde niet oordelen zonder er zelf te zijn geweest.

Dus stap ik op een zondagavond ’t Sterretje binnen en schuif ik na een hartelijk onthaal aan bij Peter Heeren, zijn dochter en zijn schoonzoon. Meteen wil ik weten hoe het zit met die naam. Die blijkt jaren geleden bedacht te zijn toen aan de Buitenhaven nog sodafabriek De Ster stond. Toen het etablissement eenmaal een begrip was, was het zonde om die naamsbekendheid niet te houden.

Een lekbiertje voor de minderbedeelden

Peter vertelt graag een leuke anekdote: vroeger was ‘t Sterretje vooral een kroeg. Een bruine kroeg waar de gewone mens zijn bier kwam drinken. Voor de minderbedeelden bestond er het lekbiertje. Al het bier dat bij het tappen naast het glas lekte, werd opgevangen in een emmer en op zondag na de mis voor de helft van de prijs in een glas geschonken. Nu zou de Keuringsdienst van Waren dat vast niet meer goed vinden. Peters voorganger besloot op een dag aan dat bier wat eten toe te voegen: spareribs en saté. Toen Peter de zaak overnam, deed hij twee dingen: hij breidde de kaart uit en werkte het personeel, dat na half 9 's avonds niet meer wilde werken, maar gewoon aan de bar ging zitten drinken, eruit.

Nu dus een flink uitgebreide kaart. Peter heeft ook een mooie wijnkaart die hij selectief samenstelt met wijnen uit het juiste jaar. Hij wil dat alles klopt. Van zowel rood als wit heeft hij twee huiswijnen die zijn gasten eerst mogen proeven voordat ze een keus maken. Peter neemt alle tijd om over zijn zaak te vertellen en me rond te leiden. Hij heeft aardig wat ruimte en ook in de oude stal van het pand kan gegeten worden. Hij vertelt me ook een heleboel geheimen die ik niet mag opschrijven.

‘Nou Peter, verras me maar’

Peter vindt het leuk om mensen te verrassen. Als je binnenkomt zie je namelijk nog steeds die bruine kroeg. Het ruikt er naar bier en de inrichting is ouderwets gezellig. Wanneer de gasten eenmaal plaatsnemen aan tafel, krijgen ze niet zomaar wat katervoer, maar worden ze echt aangenaam verrast. ‘Wat wil je eten?’ vraagt hij me. ‘Nou Peter, verras me maar!’

We beginnen met een biertje en een proeverij. Op een high-tea-achtige schaal brengt hij me Hollandse garnaaltjes, gevulde pittige tomaatjes, groene en zwarte olijven, gefrituurde Japanse garnalen, zalige gerookte zalm, wat serranoham en flinterdunne carpaccio. Vervolgens schenkt hij me een glas Chardonnay Les Hauts Clocher Limoux uit 2009 in en laat hij me een blokje satévlees van varkenshaas proeven. En een sparerib. Beide bereid met een speciale marinade volgens een recept dat hij niet prijsgeeft. De spareribs worden hier los van elkaar geserveerd en hebben een stevige bite. Lekker kluiven dus.

Zout- en peperloos op tafel

Daarna komt er een malse chateaubriand op tafel, vergezeld van een plukje andijvie in een lapje spek gerold, en een sliptong die soepel van zijn graat glijdt. Peter kookt zout- en peperloos, zodat elke gast naar eigen smaak kan strooien. Ik deel de gerechten gezellig met mijn tafelgenoten, want er is een hoop te proeven. Ik ben daarna dan ook heerlijk voldaan. Maar Peter verleidt me met een zelfgemaakt chocoladetaart die machtig lekker is. ‘Drink eerst je wijn op voordat je aan het toetje begint,’ zegt hij, ‘anders is het zonde van de smaken'.

Ik heb vanavond één grote fout gemaakt: ik ben met de auto gekomen en moet me dus een beetje inhouden. Een glaasje ‘PX’ (Noé Pedro Ximénez Viejo) bij de chocoladetaart sla ik echter niet af. De naar rozijnen geurende sherry-achtige dessertwijn is een perfecte afsluiter van de avond. Ik ben veilig en boetevrij thuisgekomen met het rozige gevoel dat ik echt enorm in de watten ben gelegd.

(Op de foto van links naar rechts: gastvrouw Andrea, eigenaar Peter Heeren en chef Peter Nossent.)