Niema: Perzische sandwichbar met 'n warm hart

De afgelopen jaren lieten heel wat Rotterdamse ondernemers van diverse komaf ons kennis maken met hun uiteenlopende cuisines. Wij grepen hun pogingen doorgaans met beide handen aan. Het was die steeds verder reikende nieuwsgierigheid onder Rotterdammers die de Iraanse familie Razawi Khorasani als aanleiding zag om sandwichbar Niema te openen en zo de Perzische smaak in onze metropool te introduceren.

Op een druilerige zaterdag fiets ik met mijn vriend richting Oostzeedijk, ietwat hangry door de combinatie van een lege maag en de vakantiekater die ons beiden parten speelt. In de regen stallen we onze fietsen voor de deur van Niema, het terras ligt er verlaten bij.

Kekke rode platenspeler

Zodra we het zaakje binnenstappen slaat ons humeur om. Vanaf een tafeltje in de hoek speelt een kekke rode platenspeler vrolijke jazzmuziek en de bank nodigt uit tot een relax-sessie met thee en lekkers. Voor de thee wordt meteen gezorgd. Nastaran, de dochter van het gezin Razawi Khorasani en een gevierd Rotterdams toneelactrice, schenkt twee glaasjes van de Perzische variant uit een elektrische samowar.

'Voor de lunch kunnen jullie beter plaatsnemen aan een tafeltje', zegt Niema terwijl hij ons de menukaart aanreikt. Hij is de zoon van het gezin en de eigenaar en naamgever van het restaurant. Na een blik op het menu besluiten we voor een van de Perzische sandwiches (€ 4 per stuk) te gaan. Mijn vriend neigt naar de Sosis Bandari, met pittige Perzische worstjes en gebakken krieltjes. Ik twijfel sterk tussen de Kuku Sabzi, met een kruidige groentetortilla, walnoten en ei en de Niema Special met tortilla van rundergehakt, geraspte aardappel en ei. Als hij ziet dat we het moeilijk hebben met kiezen vertelt Niema ons enthousiast dat het ook mogelijk is om voor een proeverijtje te gaan: 'Dan krijg je meteen een indruk van de veelzijdigheid van de Perzische keuken.'

Dat hoef je ons geen twee keer te zeggen: proeverij it is. Eerst komt moeder Katherine uit de keuken met haar smakelijke Salade à la Mama. Het ziet er simpel uit, maar de olijven gemarineerd in granaatappelsap zorgen voor kleine smaakexplosies in je mond. Daarnaast serveert ze een mandje vers Perzisch brood en een Iraanse variant op de Griekse Tzatziki, die gek genoeg wordt bereid zonder knoflook, maar met walnoten, rozijnen en rozenblaadjes. Dat smaakt naar meer, denken we nog zo naïef en meer zullen we krijgen.

Iedereen groet ons hartelijk

We verruilen de thee voor doug, een Perzische zuiveldrank met munt en spuitwater. De eerste broodjes worden op tafel gezet, groentetortilla, pittige worstjes, en de Niema Special. Ondertussen lopen kennissen, buurtbewoners en familieleden de zaak in en uit. De een komt er lunch-werken aan het barretje, de ander haalt een sandwich voor onderweg en de familie komt voornamelijk om te kletsen. Iedereen groet ons hartelijk en hoopt dat het ons zal smaken.

De sandwiches hebben qua uiterlijk veel weg van Nederlandse broodjes, maar schijn bedriegt; het brood is heel anders en het beleg zet je smaakpapillen op scherp. Er gebeurt van alles in je mond. Terwijl Katherine en Niema ons de ene na de andere sandwich brengen (aardappelsalade, gehaktbal met linzen en pruimen en ga zo maar door), schuift Nastaran even aan voor een praatje.

Niema is een project van het hele gezin, maar moeder Katherine en zoon Niema vormen de kern van de zaak. Niema runt de business en mama kookt. Nastaran en haar vader Mojtaba helpen waar het kan. 'Het was mooi om te zien dat mijn gezin weer echt met passie ergens voor wilde gaan, net zoals toen we uit Iran naar Nederland kwamen', vertelt ze ons. Haar moeder was lang werkzaam als financieel controleur, maar haar echte passie is altijd koken geweest. Met de opening van Niema is een droom in vervulling gegaan.

Iran eet tussen de middag warm, 's avonds brood

Ik vraag Nastaran of ze de Perzische sandwiches speciaal bedacht hebben voor de Nederlandse markt, vanwege onze broodcultuur. 'Absoluut niet,' verzekert ze me, 'in Iran eet men tussen de middag warm en 's avonds zijn dit soort broodjes heel populair. Dat is hun streetfood'. De recepten blijken klassiek Perzisch, hoewel Katherine volgens haar kinderen overal een eigen draai aan weet te geven. Typisch voor de cuisine van hun vaderland is wat ik direct al opmerkte: het ziet er simpeler uit dan het smaakt.

De elfjarige Robin, het zoontje van vrienden van de familie, vertelt ons in geuren en kleuren over de diepgang van de gerechten. 'In één hap ga je van fris naar zuur en van zout door naar zoet', zegt hij. Hem loopt het water in de mond als hij aan het eten van Katherine denkt. De zaak is pas twee maanden open, maar sinds kort zijn er ook vier hoofdgerechten te krijgen, die steeds zullen wisselen al naar gelang het seizoen.

Inmiddels is het al tegen drieën en zitten mijn vriend en ik aan een Iraans maltbiertje met granaatappelsmaak. De honger is verdwenen, zoveel hebben we gegeten, maar terwijl de familie hardop over de nieuwe menukaart filosofeert, begin ik stiekem al trek te krijgen in zo'n hoofdgerecht van Niema...