St.Paul's Restaurant; al 36 jaar in business.

In 1983, twee jaar voordat ondergetekende vreetzak op aarde kwam, werd Freddy Heineken ontvoerd, werd de allereerste reageerbuis baby geboren in het Dijkzigt ziekenhuis, kwam de Compact Disc – je weet wel het ouderwetse CD'tje – op de Nederlandse markt én opende St.Paul's Restaurant hun deuren op de Kleiweg 89A in Rotterdam. Voor de snelle rekenaars, dat is inderdaad al 36 jaar geleden. Omdat de, zoals ze het zelf zeiden: “oude rotten in het vak” willen laten zien dat ze er “heus nog wat kunnen”, ben ik even langs gegaan.

St.Paul's Restaurant is een klein gezellig restaurant wat wordt bemand door de twee eigenaren; Cor van Roon en Paul Erkelens. Cor staat in de keuken en Paul is de gastheer. Als je al 36 jaar bestaat heb je een behoorlijke geschiedenis, en dat geldt ook zeker voor St.Paul's Restaurant.
In de begin jaren was het een luxe restaurant wat zelfs in de “Lekker 500” stond. Mede door de crisis, is er in de loop der jaren is er gekozen voor een iets toegankelijker concept waarbij de focus steeds meer op een jonger publiek is komen te liggen. 

Een wilde paté 

Als ik een blik op de menukaart werp, zie ik vooral echte klassiekers staan. Er worden gerechten uit de klassiek Franse keuken geserveerd waarbij stiekem ook naar andere internationale keukens wordt gekeken. Zo staat er een carpaccio op de kaart, maar kun je ook een gebakken kalfslever krijgen. Hoe klassiek wil je het hebben. 

Wij krijgen deze avond een menu wat door Paul wordt samengesteld en waarbij hij ons vooral de specialiteiten van het restaurant wil laten proeven. Zo beginnen we met de zelfgemaakte wildpaté. En dat is met recht een wilde paté. Hert, wildzwijn, kip en zelfs kangoeroe zit erin. Hij wordt geserveerd met toast en cumberlandsaus. Vol smaak die, zoals je zou verwachten met deze ingrediëntenlijst, alle kanten op schiet. Alleen maar naar de goede kanten trouwens, dat wel. 

Wat weet jij van zwezerik? 

Vervolgens krijgen we kalfszwezerik. In het Engels ’sweetbread’. Klinkt misschien aantrekkelijker, is gewoon precies hetzelfde. Veel mensen denken dat de zwezerik een onderdeel van het geslachtsorgaan van een kalf is, of dat het in de hersenen van het kalf zit. Allebei niet waar. De zwezerik is een klier die je kan vinden tussen het borstbeen en de luchtpijp. Wist je trouwens dat een kalf twee verschillende zwezeriken heeft? Een keelzwezerik en een hartzwezerik. En dat de zwezerik verschrompelt naarmate het dier ouder wordt? Nee? Nu wel. De hartzwezerik is de grootste van de twee en ook het lekkerst om te eten. Bij St. Paul staat de krokant gebakken kalfs-hartzwezerik met Calvadossaus, appeltjes en aardappelpuree al 36 jaar op de kaart en er is in al die jaren nooit iets aan het recept veranderd. 

Ik snap waarom. Ik snap ook waarom Paul al een aantal keer heeft verteld dat hij best trots is op dit gerecht en dat dit gerecht toch wel erg goed is bij hem in het restaurant. Hij heeft gewoon gelijk. Heerlijk krokant aan de buitenkant, vol van smaak. De calvadossaus is top en de aardappelpuree zo glad als de billen van een baby. 

Suzette is een mandarijn geworden 

Nog zo'n klassieker is ‘crêpe Suzette’. Bij St.Paul's Restaurant hebben ze een eigen draai aan het dessert gegeven en is het gerecht op de kaart terug te vinden als ‘crêpes mandarine’. Het dessert bestaat, uiteraard, uit versgebakken flensjes met hierbij partjes mandarijn, saus van mandarijn, vanille-ijs en slagroom. Ik ben zelf geen dessert liefhebber, zeker niet als er ijs in het spel is (doe mij maar een kaasplank), maar toch vind ik het lekker en mijn tafelgenoot heeft het gerecht al op voordat ik überhaupt “mandarijn” kan zeggen. 

Old school-vibe 

Waar je bij veel restaurants in Rotterdam steeds kunstigere en spectaculair opgemaakte borden krijgt, zijn de borden bij St.Paul's Restaurant degelijk, zonder poespas, en misschien zelfs wat saai, opgemaakt. Als het eten niet goed was zou ik dit misschien erg vinden, maar in dit geval doet het me zelfs denken aan de old school-diners die ik herinner van vroeger. Als ik aan de koffie zit en daarbij een mooie kelk Cognac weg slurp (ben niet persé een Cognac drinker, maar ik trek de old school-vibe gewoon door) bedenk ik me dat St.Paul's Restaurant misschien wel een van de laatste plekken in Rotterdam is waar je deze vibe kan ervaren. 

Is St.Paul's Restaurant super hip? Nee. Is restaurant St. Paul de zoveelste hotspot in de lijst? Nee. Is het, om het even met een modern woord te omschrijven; “Instagrammable”? Nee, ook niet echt. Maar is dat erg? Ik denk het niet. Als je bij restaurant St. Paul gaat zitten voor een diner, krijg je – zoals ze dat al 36 jaar lang doen – persoonlijke aandacht, gezelligheid en gewoon goed eten. En dat is, uiteindelijk, altijd waar het om zou moeten gaan. 

Het bovenstaande menu heeft St.Paul's de komende maanden speciaal voor de Buik-lezers samengesteld voor een gereduceerd tarief!