In Spaanse sferen bij Utrechtse Sevilla

Zodra de eerste zonnestralen verschijnen, verlangen we naar zuidelijke keukens, zoals die van het Spaanse Sevilla. Het Utrechtse Sevilla blijkt een goed alternatief te zijn voor een avondje tapas en cava in een decor van Moorse tegeltjes.

​Heel Spaans

We lopen er vaak langs en vragen ons steeds af: hoe Spaans zou Sevilla zijn, de tapasbar aan de Utrechtse Korte Jansstraat. Het antwoord: heel Spaans. Zo Spaans dat er vanavond een verjaardagsfeestje wordt gevierd van een Spaanse familie en vrienden aan de grote ronde tafel. Het zorgt ervoor dat je het gevoel hebt in een échte (lees: rumoerige) tapasbar te zitten.

Met z’n vieren krijgen we een hoge tafel achterin en hebben goed zicht op de bar en de andere gasten, waarvan sommigen aan leuke tweepersoonsplankjes tegen de muur. Het duurt even voordat we een fles cava kunnen bestellen, maar de rest van de avond loopt alles op rolletjes.

Het fijne van een tapasbar is dat je in je eigen tempo kunt ‘grazen’. Je bestelt wat van de kaart en neemt, zodra je weer trek begint te krijgen, nog een paar gerechtjes. Wij starten met een graadmeter voor de Spaanse keuken: pan con tomate. Wat kun je verpesten aan brood met tomaat, zou je denken, maar te vaak is of het brood te zompig of de tomaten smaakloos. Sevilla gebruikt het juiste (kristal)brood, smaakvolle tomaten, net genoeg zout en een goede kwaliteit olijfolie.

Ook de croquetas mixto – kroketjes met kaas en spinazie, toro (gestoofde ossenstaart) en kip - zijn alle drie raak. De korst had iets knapperiger gekund, maar de ragouts zijn smaakvol. Pimientos de padrón vallen in Spanje nogal eens te zout uit voor de gemiddelde Nederlander. Hier zijn de groene pepertjes goed gefrituurd en gezouten.

​Mini hamburger

Tijd voor een time-out. Op de wijnkaart wordt de Voché Reserva warm aanbevolen: prijzig, maar dan heb je ook een glas van een geweldig wijnhuis in de Rioja. De albarinho uit de Rias Baixas blijft daar iets bij achter, maar houdt zich kranig bij de gerechten die volgen.

Eerst in dunne plakjes gesneden pollo, ofwel smoked kippendij van de BBQ met mojo verde en aardappeltjes en een bordje patatas bravas met een saus die meer uitgesproken had mogen zijn. Maar dan de hamburgers de rabo de toro: een mini hamburger van ossenstaart met saffraanmayonaise en little gem. De laatste is een winnaar: zelden zo’n lekker smeuïge hamburger gegeten.

We raken nu op stoom: waar hebben we nog meer zin in? De albondigas zien er weliswaar uit als bleke Berta’s, maar ook de gehaktballetjes, in een rijke tomatensaus, zijn heerlijk smeuïg. Het bakje met een paar gamba's al pil pil (in pittige knoflookolie) zijn aardig. Verrassend lekker zijn de vegetarische tapas: bloemkool geroosterd met manchegoschuim en amandel en blokjes geroosterde pompoen met geitenkaasdip en paddenstoelen.

​Churros 

De Spaanse feestvierders zijn vertrokken waardoor de beetje ondefinieerbare muziek begint op te vallen. Wij hebben nog een klein beetje ruimte over en besluiten met z’n vieren twee desserts te delen.

De churros zijn goudbruin en lekker dun en knapperig. De tarta de Santiago is een zalige amandeltaart die heerlijk bros is. Dat er Spaanse koks in de keuken staan (hebben we even nagevraagd), dat proef je. Knap gedaan van de Nieuwe Garde Horeca Groep, ook eigenaar van een Italiaanse osteria, wine- en seafoodbar en Franse bistro in Utrecht.