Koningin der krokantjes in Bistro LOF

Bistro met terras en moestuin

Wandelaars en fietsers strijken er graag neer tijdens hun route door Nationaal Park de Utrechtse Heuvelrug. Een belangrijke reden: de monumentale boerderij waarin bistro LOF is gevestigd, beschikt over een gigantisch terras en een moestuin waar zowel vergeten als niet-vergeten groenten worden geoogst, maar ook eetbare bloemen en kruiden.

LOF (Local Organic Farm) is een toegankelijke bistro naast sterrenrestaurant Voltaire* op ‘culinair landgoed’ Parc Broekhuizen in Leersum. Veel gasten plakken daar een nacht aan vast en boeken een kamer of suite in het boutique hotel met kasteelachtige allure.

Op een donderdagavond parkeren we (gratis) voor de deur bij bistro LOF dat zeven dagen per week is geopend, voor lunch én diner. Bij binnenkomst zien we dat er meerdere vrouwen in de open keuken staan met z’n meterslange pas en tot aan het plafond reikende houtoven. Chef Zoë Jonker (ex-Ciel Bleu, The Jane en Oud Sluis) spotten we niet, wel een andere vrouwelijke kok die minstens zo gedreven is. Dat merken we aan de manier waarop ze de gerechten toelicht als ze aan tafel komt.

Ook de vrouwelijke bediening is op een prettige manier doortastend. Een van hen vertelt waarom ze een bepaalde wijn zo lekker vindt en geeft kort en bondig (soms iets te snel) uitleg over de producent. Die meiden weten waarover ze het hebben, constateren we. Ze zijn attent zonder gedienstig te zijn. Daardoor voel je je als gast én serieus genomen én op je gemak.

Brood met geklopte tomatenboter

Bij een verrassend lekkere Zuid-Afrikaanse bubbel van Clouds Estate bestellen we een van de bites: crispy bread met tomatenboter, concassé van tomaat, ansjovis en uitjes. Dat is letterlijk even slikken: op het getoaste stukje brood ligt, zelfs voor een beurre addict, een behoorlijke berg geklopte boter. Gelukkig hebben we maar één ‘borrelhapje’ besteld!

Het eerste gerecht is daarentegen lekker licht, fris en heeft een smaakopwekkend zuurtje: dungesneden en rauw gemarineerde coquilles met crème fraîche, bergamot en bovenop een tuintje met roodlof. Goed advies, de chardonnay van Domaine de Grauzan erbij!

Een plaatje om te zien is de panna cotta van karnemelk, omringd door bietjes in verschillende bereidingen (ook in die indrukwekkende houtoven), ingelegde zoetzure radijsjes en Sanbaizu (azijn) met groene crème en verschillende soorten cress.

Zacht gegaarde kalfswang

De Cevenne-ui, gevuld met gepofte ui en geserveerd met schuim van ui, zorgt eveneens voor visueel spektakel. Maar het hoogtepunt van vanavond is de (gedurende 24 uur) zacht gegaarde kalfswang. Het draadjesvlees zit verstopt in een krokante korst met erop en eromheen aardappelmousseline en eidooier. Een topgerecht en zalig met dat glas La Comarcal Valencia.

Wat opvalt is dat de skrei – winterkabeljauw met schorseneer, prei, beurre blanc en strandkrabbenschuim - ook een krokant dakje heeft gekregen. Lekker met die (jaja: krokante) Friet van Zuyd en zurige huisgemaakte mayonaise.

Na een, volgens ons, terloopse opmerking komen even later - als extraatje – twee superkrokante bitterballen op tafel. Dat de chef overal een kei in is, is nu wel duidelijk. Belangrijk detail: in de waanzinnig smeuïge salpicon valt geen spoor van vlees te ontdekken, maar de smaak is wél vlezig. Knap gedaan. Alleen al voor die bitterballen komen we terug.

Broekriem los

Is er hierna nog ruimte voor een dessert? We doen de broekriem iets losser en gaan het proberen. Daarvan krijgen we geen spijt. De citroencake met meringue, bloedsinaasappelsorbet en citrussalade en de brioche met tiramisu-crème, espressoroomijs én -saus én caramel zijn geweldige afsluiters. Jammer dat we niet een nachtje in het hotel hebben gereserveerd!