Café Rotterdam mikt vooral op de peuzelaar

Het duurde even, maar er lijkt intussen geen twijfel meer over mogelijk: met de ontwikkkeling van de Wilhelminapier heeft Rotterdam er een nieuw, toeristisch stadshart bij gekregen. Een paar jaar geleden kon je nog denken dat het allicht een tijdelijk verschijnsel betrof, al die fotoclubjes en andere dagjesmensen op dit lokale stukje 'Manhattan'. Nu wordt er de hele week door het tegendeel wel bewezen. 

De Kop van Zuid is uitgegroeid tot dé hangplek van - op het oog vooral - cultuurminnende pensionado's. Behalve in Lantaren/Venster, het Fotomuseum en het Nieuwe Luxor zie je ze in groten getale in de vele restaurants die de 'Kop' en de nabijgelegen 'Kaap' (Katendrecht) onderhand tellen. Net erbij gekomen, of beter: net weer teruggekeerd in dat rijtje is Café Rotterdam. Het bestaat al bijna twee decennia, maar de afgelopen drie jaar was deze voormalige passagiersterminal van de Holland Amerika Lijn gesloten vanwege de nieuwbouw van kantoor- en woonkolos De Rotterdam. De buurman.

Samen met Hotel New York, iets verderop, is het nu heropende Café Rotterdam bij uitstek de zaak om er rustig een uurtje of wat te chillen (als ook pensionado's dat woord gebruiken). Het grandcafé heeft er precies het brede, spectaculaire uitzicht op de Maas voor; zeker wanneer dit voorjaar, pal aan de rivier, het honderden vierkante meters grote terras in gebruik wordt genomen. Ook de menukaart nodigt uit om er in Café Rotterdam de tijd voor te nemen. Ofwel om te gaan 'peuzelen', zoals de eigenaren (de mannen van Dudok) het noemen.

Het 'nieuwe eten', stellen zij, is dat je op elk moment van de dag aan de restauranttafel zit, uiteenlopende gerechtjes bestelt, en ze vanzelfsprekend met je gezelschap deelt. Geen optie ongetwijfeld voor de duizenden gemeenteambtenaren die in De Rotterdam een halfuurtje de tijd zullen hebben voor een (niet declarabele) lunch. Wél natuurlijk voor al die gasten die een bezoek aan dit robuuste havenmonument combineren met een film, een expositie of een nachtelijk verblijf op de Wilhelminapier. 

Steak tartare van kalf

Wij eten in Café Rotterdam op twee verschillende dagen twee verschillende steaks tartare (€ 9,50), beide van nogal grof gesneden kalfsvlees. De ene is aangemaakt met (veel) gebrande boter en kwartelei, de ander wordt geserveerd met alleen dat eitje en met augurkjes, een ingrediënt dat we in elk geval wel onmiddellijk in verband kunnen brengen met het beroemde brasseriegerecht. De ceviche (in citroensap gemarineerde, rauwe vis) van rode poon met tuinkers en een daghap van aardappelsalade met spekjes vallen meer in de smaak, en stiekem lonken we tegelijkertijd toch ook naar een van de acht pizza's van Café Rotterdam, want 'peuzelen' dat kunnen we tenslotte.

Dus ook nog maar een margherita of een formaggi due erbij besteld? Of nog een derde keer terug naar de gerenoveerde vertrekhal om er te gaan dineren? We kiezen voor het laatste en worden niet teleurgesteld. 's Avonds doet de imposante skyline er aan de andere kant van de glasgevel van Café Rotterdam echt nog wel een schepje bovenop. En dat doet ook chef Merijn Sips (hiervoor De Harmonie en Librije's Zusje) in zijn keuken. We eten een knappe risotto met seizoensgroenten en hoeve-ei (€ 19,50), een dito zeebaars met krieltjes (€ 19,75) en, buiten de kaart om, linzen met een venkelworstje; in ons familie-universum een all time favorite. Toe nemen we een affogato (€ 4,50), de even traditionele als hippe Italiaanse combi van espresso met ijs.

Ook niet onbelangrijk om te vermelden: tijdens dat diner zitten we in Café Rotterdam aan mooie, witgedekte tafeltjes. Misschien niet helemaal dat 'nieuwe peuzelen', maar o, wat voelen we er ons extra door uit.