BIRD ken je wellicht als de plek in de Hofbogen met verrassende concerten, zwoele clubnachten en perfecte pizza’s, maar wist je dat ze er ook een heel goed shared-dining-menu hebben? En dat ze ook grotere gerechten hebben die per maand wisselen? De Buik ging langs, liet de pizzakaart even voor wat het was en dook met flinke trek in de rest van het menu.
Mediterrane mix & match
BIRD is al bijna 15 jaar een begrip in Rotterdam, als onder andere een plek waar muziek met een verhaal wordt gedraaid. De naam is dan ook geen referentie naar een vogel, maar naar Charlie Parker, een baanbrekende saxofonist en ook wel de grondlegger van de moderne jazz. Zijn bijnaam was – je raadt het al – Bird.
Zodra we het restaurant van BIRD binnenstappen, worden we vrolijk verwelkomd door Isabel, onze gastvrouw van de avond. We kiezen een tafeltje uit en buigen ons meteen over de menukaart, die ook dienstdoet als placemat. Handig blijkt, want daardoor kunnen we tijdens het eten blijven fantaseren over wat we nóg meer willen proeven.
Op het menu staat een mix van bekende en minder bekende kleine gerechten uit Frankrijk, Spanje en Italië, plus een grotere vis-, vlees-, en vega-optie. Omdat we ook erg benieuwd zijn naar die laatste, beginnen we met drie kleintjes om te delen, en elk een groot als hoofdgerecht.
We vragen Isabel om een wijntip, en ze adviseert ons de huiswijn, een primitivo. Vinden we een mooi advies, want geen drukdoenerij om ons de duurste van de kaart te slijten – al hebben alle wijnen een mooie prijs. En we zijn blij met de tip, want deze rode wijn is erg smaakvol: fruitig en met veel body.
Vanaf onze plek zien we chef Rogier van der Sluijs in de weer in de open keuken, en al snel komen de eerste borden op tafel: vitello tonnato, geroosterde aubergine en albondigas, Spaanse rundergehaktballetjes in tomatensaus. Vooral die laatste zijn een hit. Het vlees is mals en goed gekruid, zonder overheersend spicy te zijn. Het liefst zouden we de tomatensaus van ons bord aflikken, maar we gedragen ons. Nina Hooimeijer, eigenaresse van BIRD, komt even buurten en vertelt dat ze zelf zo gek is op dit gerecht, dat ze het soms elke dag eet.
Hoofdact van de avond

Nadat we de laatste druppel tomatensaus en snipper kalfsvlees hebben verschalkt is het tijd voor de hoofdacts van de avond: gegrilde dorade met risotto en groene asperges, en ribeye met hasselback aardappeltjes en gepofte tomaten.
De dorade is precies goed gaar en zacht, en niet droog. Enig minpuntje is dat de risotto naast de vis iets te zout is. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de crème van wortel en selderij. Het zoet van de wortel haalt het bittere uit de selderij, en combineert goed met de dorade. De ribeye is mals, perfect rosé en vol van smaak. De aardappelen en sappige tomaten zijn precies op het juiste moment uit de oven gehaald en smaken daardoor opperbest.
Ook bij deze gerechten zouden we het liefst bord en al opeten, al zijn de porties meer dan voldoende. De trek waarmee we aan tafel gingen, is ver te zoeken. Maar we willen ook absoluut nog wat desserts proberen, dus als alles op is, lassen we een korte maar hoognodige eetpauze in.
Experimenteel ijs

Als we het weer aandurven, bestellen we chocoladetaart met chocolade ijs (more is more), panna cotta met dragon-basilicumijs, en sweet potato pie met tonkabonen ijs. Ja, die laatste twee ijssmaken klinken ons ook experimenteel in de oren. Maar alles wordt hier in huis gemaakt, en er is nog maar weinig wat ons is tegengevallen, dus we gaan ervoor.
Een smaakervaring die we niet hadden willen missen. We fantaseren meteen over het aanschaffen van een ijsmaker, zodat we dit ook thuis kunnen maken. Het is zo lekker, maar natuurlijk niet te vinden in het vriesvak van de buurtsuper. Al is een herhaalbezoek aan BIRD ook geen straf. De smaken van het ijs passen mooi bij de rest van de toetjes. De panna cotta is bijvoorbeeld smeuïg en lobbig, en het frisse ervan matcht verrassend met het kruidige van de dragon en basilicum in het ijs.
We nippen als aller- allerlaatste afsluiter nog aan een glaasje Frangelico en merken op dat we de laatsten in de zaak zijn. De tijd is voorbij gevlogen, en we zien de eerste bezoekers van de clubnacht die zo begint al aankomen. Voordat we vertrekken overladen we chef Rogier met complimenten – die gehaktballen! dat ijs! – en we beloven Nina en Isabel dat we zeker nog eens terugkomen.