Gastrobar Florijn mixt grandeur met laagdrempeligheid

Het Muntgebouw

Het kan niet missen als je van Utrecht Centraal in een klein kwartiertje naar Het Muntgebouw wandelt. ‘Follow the money’, zouden we willen zeggen, want om de zoveel meter zijn in de stoep aan de Leidsekade (wie de pre-eurotijd heeft meegemaakt, weet het nog) stuivers, dubbeltjes, kwartjes en guldens vereeuwigd.

Centen en rijksdaalders hebben we gemist, maar dat kan ook komen doordat we zijn afgeleid door jonge buurtbewoners die bij de Abel Tasmanbrug de waterkant hebben opgezocht, sommigen met naast zich op de kade een take-awaypizza.

Wij hebben vanavond andere plannen. Links doemt het monumentale Muntgebouw op, met event- en congreslocatie Munthuys en een gastrobar die Florijn is gedoopt, naar de munt die de basis vormde voor de latere Nederlandse gulden. In het uit 1911 daterende Muntgebouw werden meer dan een eeuw lang Nederlandse munten geslagen én opgeslagen.

Het statige hek volgend komen we uit op de gastrobar, pal op het zuiden. Eerst gluren we binnen: van de foto's op de socials gingen we (bijna) kwijlen; zo mooi vinden we de inrichting en de Delftsblauwe details, inclusief de ‘culinaire kunst’ op de keukenmuur.

Het liefst hadden we in deze hoge, lichte ruimte een plekje uitgekozen (wat ook kan, volgens de bediening). Maar omdat iedereen gezellig buiten onder de parasols zit, nemen wij daar ook plaats, met uitzicht op het Merwedekanaal, waar flink wordt geroeid.

Originele gerechtjes

Wij recreëren op een andere manier: met een lekker droge (brut nature) cava. Vervolgens is het moeilijk kiezen uit de kaart met goed geprijsde, originele gerechtjes. Zoals kalfstong met tonijn, zuurkool en pimientos de padrón. Zeg maar: met surf- en turf- én zomer- en winterinvloeden.

Wij kiezen unaniem (ook hier kan worden geshared) voor botermakreel met gestoomde paksoi, lavas en tomatenbouillon. Aangezien de Atlantische makreel overbevist is, heeft de keuken gekozen voor escolar (slangmakreel), die veel wordt gevangen bij Namibië en anderhalve meter lang kan worden. De keuken van gastrobar Florijn heeft er een elegant gerechtje van gemaakt, waarbij de lichtzoete smaak van de vis goed tot z’n recht komt.

Dat is niet het geval bij de aardappelmousseline met gepocheerd ei, kabeljauw en crème fraîche: de stukjes vis delven helaas het onderspit. Het aanbevolen glas chardonnay houdt zich gelukkig wel goed staande.

De bimi van de grill met saffraan-aioli en macadamia, met daarover overvloedig geschaafde pecorino, is erg geslaagd, net als de heilbot met dungeschaafde venkel, XO en een beetje waterige bearnaise.

Kluis voor de wijnen

Tussendoor nemen we een kleine break en bewonderen we het Munthuys. Eerst de openstaande oude kluis, waarin – nu nog maar een paar – wijnen liggen. Daarna ondergaan we met open mond de grandeur van het liefdevol gerestaureerde en gemoderniseerde complex, waar kan worden gewerkt, gesport én gefeest. Dit toonbeeld van Hollands neoclassicisme herbergt zowel kantoor-, sport-, event- en congresruimten.

Terug aan tafel proeven we, bij een glas gekoelde Zweigelt, rosé gebakken sukade (nee-nee: geen draadjesvlees) met sugarsnaps, polenta en een klassieke Bordelaisesaus. Plus een spannend gerechtje van Chinese kool met brunoise gesneden en krokant gebakken sobrasada (normaal gesproken een smeerbare Spaanse worst), maïs en jus van strandkrabben.

Wat opvalt, is dat de sauzen vrij dun zijn. Ook zouden we het toejuichen als er meer specerijen worden gebruikt in de gerechten. In de huisgemaakte Café de Paris-mayonaise – bij goed gebakken friet – zijn dan weer wel lekker veel kruiden verwerkt, naast een zoetje dat we niet kunnen thuisbrengen. Bij navraag blijkt dat ahornsiroop te zijn.

Laagdrempelige fine-dining

In een bar-restaurant dat nog maar een maand open is, is het logisch dat er nog een paar puntjes op de i moeten worden gezet. Desalniettemin is Gastrobar Florijn meer dan een bezoek waard. Zeven dagen per week kun je je van ’s morgens tien tot ’s avonds elf uur laven aan wat eigenaar Gert-Jan Stok (ook bekend als kasteelheer van Kasteel Woerden) ‘laagdrempelige fine dining’ noemt.

Wij komen zeker terug, alleen al voor het lunchmenu, waarop nu eens niet de doorsnee gerechten staan die je overal tegenkomt. We hebben nu al zin in de brioche met schnitzel en een mooi voorbeeld van Utrechts erfgoed: de Vocking-kroket.