nNea in Amsterdam al jaren in de top 10 beste pizzeria’s buiten Italië

Industrieel interieur met kleur

De ontvangst is zeker meer dan gastvrij, maar om nu te zeggen dat het een gezellige plek is, nou nee. De eetzaal is een vrij lange pijpenla, met centraal bij de keuken het grote gele monster: de pizzaoven. Voorin zijn veel tweetjes en zit je nog in het licht, vlak bij de counter waar de pizza’s worden bewerkt. In het tweede, donkere deel van het restaurant, meer achterin, zijn er tafeltjes voor vier.

De wanden zijn enerzijds kleurrijk en anderzijds klinisch wit. Wij zaten net op de grens tussen de twee delen, naast de ‘yellow dome’, zoals ze de pizzaoven noemen. Overigens zijn de eigenaren van nNea de Napolitaanse meesterbakker en chef Vincenzo Onnembo en Limau Chen. Die laatste is ook betrokken bij Salvo en Silk.

Nieuwe pizza

nNea staat voor nieuw-Napolitaans. Hier eet je tenslotte ook de Napolitaanse versie van pizza (zie ook onze meest recente pizzalijst). Het deeg voor de pizza wordt bij nNea minimaal 48 uur gefermenteerd en er worden zoveel mogelijk verse, lokale en tegelijk ook authentieke Italiaanse ingrediënten gebruikt.

Een blik op het menu geeft een beetje herkenning. Ja, er staan een Marinara en Margherita op het menu. Maar je zult tevergeefs zoeken naar Quattro Formaggi, Pepperoni of Tonno. De chef van nNea schakelt een paar tandjes bij wat ingrediënten betreft. Denk aan brisket, crème van courgette of provola. Tegelijk voeren ze een leuke kaart met bites en, zeker voor pizzeria’s, een bijzondere wijn- en (Italiaanse) bierkaart. Een feestje voor de liefhebber.

Focaccia buikspek en rode kool

De bites- (of voorgerechten)kaart is leuk, met krokante bucatiniballetjes met aubergine of de Italiaanse versie van padrónpepers: de gebakken friggitellipepers met zeezout uit de regio bij Napels. Wij zagen de Bellyssima op de kaart staan en konden ons niet bedwingen.

Een bord met twee forse, warme focaccia’s in ‘padellino’-stijl met sesam. Padellino komt uit de regio rond Turijn en is een veel krokantere versie van focaccia. Al met al is de Bellyssima een beetje China meets Italië. Dun ingesmeerd met chilisaus en belegd met plakken Siu Yuk, krokant buikspek, een flinke dot licht gezuurde rodekool, lente-ui en koriander. Echt een goed voorbeeld van de nieuwe Italiaanse keuken, waar de chefs zich laten inspireren door andere keukens.

Dooreten voor het beste resultaat

Met 14 verschillende pizza’s op de kaart en zoveel mooie ingrediënten krijg je wel een beetje keuzestress. Dus wij laten ons leiden door de keuze van de chef en gaan voor de Alice Scalper-pizza. Met natuurlijk ansjovis van de Amalfikust, gefrituurde chips van courgette, courgettecrème in plaats van tomaat en wat munt en stracciatella (het romige deel van de burrata) erbovenop.

Een geweldige smaakcombinatie, waarbij courgette domineert en de ansjovis, stracciatella en munt tezamen zorgen voor een fijn samenvloeien tot een heel smaakvol geheel. Enig puntje van opletten bij deze keuze is dat de koude stracciatella de pizza snel laat afkoelen. Dus je moet even dooreten voor het beste resultaat.

Tiramisu toe

Bij de Italiaan vertrekken zonder tiramisu is voor ons onmogelijk. Hier komt het dessert klassiek, dus zonder drank, gemaakt. Een formaat portie dat je gerust kunt delen. Helemaal niks mis mee, maar niet de allerbeste tiramisu die we ooit hebben gegeten. Maar goed, tenslotte kwamen we voor de pizza.

Reserveren is niet onmogelijk

We dachten ook dat reserveren een crime was, maar tot onze verbazing konden we gewoon een weekendslot (van anderhalf uur) een paar dagen vooraf op een christelijke tijd boeken. Lukt dat nu niet, niet getreurd. In het pand ernaast zit de nNea takeaway, met bijna hetzelfde menu en helaas ook dezelfde prijzen. Daar scoor je een pizza voor thuis. Maar we weten allemaal: thuis smaakt het toch nooit zo als in de zaak zelf. Dus ons advies zou zijn: gewoon blijven proberen te reserveren.