Met De Poldervogel is Watergraafsmeer een nieuw buurtrestaurant rijker

Watergraafsmeer loopt wat horeca betreft een beetje achter op Oost en de rest van Amsterdam. Oké, met De Kas zit er wel een van de mooiste restaurants, maar voor de rest is het aanbod een beetje beperkt. Gelukkig openden Lisa en Bart hun restaurant De Poldervogel op de oude locatie van Stoop aan de Buys Ballotstraat. 

​De Kas meets Vuurtoreneiland 

Beiden zijn geen onbekenden in de Amsterdamse horeca. Lisa komt van De Kas en Bart, de chef, heeft een achtergrond in koken op open vuur, van Melbourne tot Vuurtoreneiland. 

De inrichting is die van een gezellig bruin buurtcafé, met een groot terras om het hoekpand en binnen niks-aan-de-hand-tafeltjes en stoelen. De bar bevindt zich helemaal aan het einde, waar je de hoek omgaat naar de halfopen keuken en nog twee verstopte, maar misschien wel de leukste plekken als je met maximaal twee personen bent.

​Modern menu en fijne wijn 

De Poldervogel, een terugblik op de polderherkomst van Watergraafsmeer, hanteert een à-la-cartemenu met een aparte sectie bites en een leuke, betaalbare wijnkaart, met veel wijnen van buurtgenoot Pieksman. Dan weet je dat het wel goed zit. 

De service is jong en heel vriendelijk. Je kunt hier starten met een fijn glas kwaliteitscider of een crémant uit Vouvray. In totaal zijn er zo’n 15 wijnen per glas en moet je zoeken naar een fles die meer dan 60 euro kost. Wij kozen, even vertrouwd, voor een glas chardonnay van La Croix Belle.

​Van eendenbitterballen tot tartaar van yellowfin 

Er staan wat leuke bites op de kaart. Maar ja, we willen toch ook wel even een gerechtje bestellen. Dus beperken we de schade met een trio zelfgemaakte bitterballen gevuld met geconfijte eend. Voller met eend dan deze kun je de ballen niet stoppen. Echt een feestje.

Ook de soes gevuld met kippenpaté en vijgengel zag er geweldig uit. Maar we besloten dit deel af te sluiten met de hashbrown met een tartaar van yellowfin en een XO-mayo. De hashbrown alleen was al heel fijn. Goed warm en lekker krokant, een mooi contrast met de koude tartaar en de kick van de XO-mayonaise.

​Verleidelijke bites

Alhoewel we eigenlijk alleen even wat bites kwamen doen, staat de kaart zo vol met lekkers dat we toch verleid werden om nog een gerecht te bestellen. Waarbij we natuurlijk nooit de zelfgemaakte frites en mayo kunnen laten staan. Maar wat bestel je daar dan bij? Steak tartaar kan, rillettes van konijn klinken heel verleidelijk. Maar uiteindelijk kozen we toch voor kip met guajillo. 

Guajillo hebben we ook even moeten opzoeken (aan tafel): dat is een relatief milde Mexicaanse peper. De pepers hebben een fruitige, rokerige smaak met een klein zoetje en tonen van bessen en groene thee. In ieder geval een heel fijn gerecht. 

Ook bij de verse frites smaakte de saus uitstekend. Waar eet je nog verse frites? Het zijn in het beste geval meestal frites van de Boutique of uit Zuyd die je op het bord krijgt. Hier zijn ze loeiheet en krokant. De mayo zou iets meer een zuurtje kunnen hebben, maar dat is onze smaak.

​Kaart die vraagt om herhaalbezoek 

Kijkend naar de kaart en de gerechten die ons voorbijkwamen, kan een herhaalbezoek niet lang meer duren. Het leuke van de kaart bij De Poldervogel is dat de gerechten allemaal herkenbaar zijn en op comfortfood lijken, maar dan net even wat spannender zijn uitgevoerd. 

Lisa gaf aan dat ze nooit de hele kaart wisselen, maar regelmatig een of twee gerechten vervangen. Kortom, wij zijn blij dat Watergraafsmeer er een leuk eetadres bij heeft en komen zeker snel terug.