Alles blijft, alles gaat voorbij, alles blijft voorbijgaan, zei Deelder al. In vijf jaar blijft er gelukkig veel, maar gaat er ook zo veel voorbij. De Rotterdamse wereld van eten en drinken, waar de Buik met regelmaat verslag van doet, blijft voorbij gaan. Er opent een tent met veel tam tam, er sluit een zaakje met stille trom. De Buik kiest en verhaalt over het gekozene, dat kan oplopen. De precieze aantallen volgen in een ander blog, maar er is inmiddels plek in onze restaurantgids voor meer dan 600 restaurants. Ze zijn ons allemaal waardevol. Diegene die decennia bestaan, die net bestaan en die inmiddels niet meer bestaan.
Om de afgelopen vijf jaar te luister bij te zetten, vertellen we graag over vijf plus een etablissementen, die gebleven zijn, voorbij gegaan zijn of blijven voorbij gaan. In ieder geval vertellen deze ondernemingen over Rotterdam in de vijf jaar dat de Buik het relaas van de stad optekende. Een virtuele dwarsdoorsnede.
Tot 2013: Restaurant de Jong
Er was een periode dat de Buik er niet was, maar vreemd genoeg, werd er toen wel gegeten en gedronken in onze stad. Sterker, er werd zo goed gegeten en gedronken dat het noodzakelijk werd om een Buik te lanceren. Zonder bloeiende foodcultuur geen Buik. Nu waren er in de jaren voorafgaande aan onze site restaurants die Rotterdammers sterren leerden waarderen of voor het eerst rucola voorschotelden of waar de Chinees ontdaan werd van zijn nummertjes.
Ook was er een jonge chefje dat naar Frankrijk toog om echt te leren koken en tegen de wind in een table d’hôte op Zuid begon. Een verhuizing en een verzelfstandiging verder leverde dat een restaurant op vernoemd naar de patron: Restaurant de Jong. Deze jonge chef was (en is) een groentevriend en serveert wat de pot schaft. Dat zijn vaak betoverende gerechten van Franse slag met onverwachtse ingrediënten. Jim de Jong heeft een tijdloze tent van wereldklasse, zowel de inrichting als de keuken als het personeel past zich onzichtbaar en moeiteloos aan. Onder de hofboog van De Jong vliegt de tijd altijd te snel voorbij.
“De borden staan in bloei”, zo omschreef onze maker Mo dat in 2015.
2014: Aloha
Rotterdam veranderde van een lelijk eendje in de zwaan. De Markthal, de Rotterdam en het nieuwe Centraal Station voorzien van uitgekiende internationale Public Relations zorgden ervoor dat Rotterdam “cool” werd. Achter deze skyline van hard steen en glas, gaat een zachte inhoud schuil, die vooral lekker is. Dat hoeft niet altijd in nieuwe pracht en praal, zo bewijst Aloha. In het voormalig tropisch zwembad Tropicana steekt Femke Snijders haar nek uit. Zij bouwt hier gestaag aan een restaurant dat wars van trends fris kookt en goed voor de wereld is.
Maker Lucas zei over Femke en Aloha het volgende: “Volwassen ondernemen met een kindergeest. Speels als een Pietje Bell beslissingen nemen tegen de stroom in. Het blijkt de succesformule van Aloha’s lady boss Femke Snijders.”
2015: Lilith
In 2015 krijgt de daghoreca een nieuw gezicht. Ineens eet iedereen in de ochtend buiten de deur en eet men later op de dag buiten de deur alsof het ochtend is. Picknick, Urban Espresso Bar en vooral de Ontbijtbar verkenden deze ontwikkeling, maar het is Lilith dat all- day-breakfast naar internationale proporties hijst. De tent van Charlotte Damen zou niet misstaan in Melbourne, Londen of New York. De eigenwijze Damen heeft perfect gevoel voor wat haar gasten – de zo belamenteerde millennials – willen: food and drinks zijn Instagrammable, enigszins duurzaam en gezond en hebben vooral een hoog gehalte comfort. Het leukste aan Lilith is het zwarte randje en dat maakt de zaak gelukkig weer erg Rotterdams.
Maker Marianne zei over Lilith: “Duisternis is het thema van Lilith, vanwege de mythologie en het zwarte drankje, en ze zijn er goed in geslaagd dit te vertalen. Stoer en stijlvol, dat is Lilith.”
2016: Noah
In een vorige golf van stadsontwikkeling stond de Oude Haven symbool voor de Rotterdamse horeca. Het haventje is de laatste decennia langzaam van de radar verdwenen door nieuw architectonische en culinair geweld. Een perfecte plek voor een donkere, tikkeltje ondergrondse cocktailbar dus. In vervlogen tijden zou je zeggen een jazzbar, maar zo rolt Rotterdam niet meer: hier draait het om urban muziek in al zijn verschijningsvormen, maar vooral om cocktails. Eigenaars Hani Asfdaai en Erikson Almeida Lima kennen elkaar van de Blender en beginnen in de voormalige Elit een cocktailbar die binnen no time op landelijk niveau hoge ogen scoort. De bar wordt begin 2016 benoemd tot beste cocktailbar van Nederland. Nog geen jaar later wint Hani de titel beste bartender van Nederland.
Maker Kayleigh over Noah: “Noah is niet zo'n typische hippe cocktailbar met loungestoelen, er is voor een ietwat rauwe, ruige entourage gekozen; kenmerken die Rotterdam zichzelf ook toedicht.”
2017: Hinoki
Onder de stenen, huist het meeste leven. In de schaduw van de Markthal voltrekt zich een transformatie in onze stad. Teken een straal van driehonderd meter om de kolos van MVRDV en je treft bijna oneindig aanbod van tentjes om (vooral overdag) te verpozen. Bij niet al deze plekken kun je een rij verwachten, maar bij Hinoki wel. Ze waren niet de eerste die de opkomende ramen trend omarmde, maar ze weten een vaste schare klanten voor zich te winnen, die vooral rond een uur of zeven eigenlijk altijd voor wachten buiten de deur zorgt. De doorloop is hoog, dus het wachten duurt nooit lang, maar belangrijker: het is altijd de moeite waard. De noodles zijn top, maar vooral de bouillon is ongeëvenaard. Dit is toverdrank in verrassend Hollands aandoende keramieken bowls. Hinoki is prima geschikt om alleen te gaan slurpen, bowling alone, als ik het zo mag uitdrukken.
Volgens Irene, gedurende twee jaar onze hoofdredacteur, is Hinoki: “Een authentieke Japanse ramenbar, waar je een goede kom ramen eet en hysterische Japanse frisdranken drinkt.”
2018: Héroine
De ondernemer die Rotterdam opschudde met het Schieblock, nam de afgelopen twee jaar Het Industriegebouw onder handen. Waar Schieblock iconen als Biergarten en BAR opleverde, doet Het Industriegebouw dit over met Old Scuola, Alfredo’s Taqueria en By Jarmusch. Op slag van 2018 opende Héroine, in de zijstraat van het imposante naoorlogse gebouw. De stijl van het jonge zusje van Matroos en het Meisje valt samen met haar naam: heldhaftig. Van het verfijnde maar toch industriële jaren zeventig design, tot de geregeld explosieve combinaties op je bord, om van het in jumpsuits gestoken personeel nog maar te zwijgen. Je eet er veel groente, proeft vele technieken van over de hele wereld, maar toch komt veel uit de buurt. De menu’s wisselen snel, Héroine’s heldendaden gaan voorbij. Dit is Rotterdam anno 2018, dit blijft juist doordat het voorbij gaat.
Maker Suzanne nam een kijkje in de keuken: “We kijken vol bewondering mee hoe de ervaren chef een gerecht bereidt met geroosterde doperwtjes, een bouillon van kapucijnermiso, een eigeel, morilles en wat eetbare bloemetjes.”
